เกี่ยวกับ เวลา

… ถึงตัวฉันในวันนั้น

–

ขณะนี้เป็นเวลา ตีสอง สามสิบสามนาที และ ฉันยังไม่หลับ ไม่นอน

ฉันเพิ่งได้อ่านทบทวนไดอารี่

ตลอดเวลาเกือบปีที่ผ่านมา

บันทึกกว่าร้อยฉบับในเวลาเกือบปีที่ผ่านมา

และบันทึกหลงหนึ่งฉบับจากเมื่อเกือบสามปีที่แล้ว

ทำให้ฉันตาสว่างเชียว

–

ว่ากันว่า เวลา คือ มิติ ที่สี่

ที่เรามองไม่เห็น

–

ทฤษฎีหนึ่งบอกว่า

ตัวตนของเราทับซ้อนอยู่ในห้วงเวลาที่เหลื่อมล้ำกัน

ในอีกมิติเวลาหนึ่ง

ฉันในตอนนี้อาจหลับไปแล้ว และกำลังฝันถึงใครบางคนอยู่

แต่เท่าที่ฉันมองเห็นได้ ตอนนี้ฉันยังไม่หลับ ไม่นอน

–

กลับไปที่เรื่องไดอารี่

มันเป็นความรู้สึกมีอำนาจและไม่มีอำนาจพิลึก

การได้ล้อเล่นกับเวลา

–

การเขียนไดอารี่เพื่อเป็นจดหมายถึงตัวเองในอนาคต

การได้อ่านไดอารี่ที่เป็นจดหมายจากตัวเองในอดีต

มันทำให้รู้ว่า

ทุกสิ่งจะผ่านไป

ไม่ว่าอารมณ์ไหน

ไม่ว่าเรื่องราวไหน

ไม่ว่าใคร

ไม่ว่าจะเป็นพายุ หรือ ลมหายใจ

–

เวลา เป็นคำที่มีพลัง จริงจริง

–

ฉันในวันนี้ เวลานี้ ความรู้สึกกลางกลาง หลังได้ทบทวน

และฉันชอบความรู้สึกนี้

แค่อยากให้ฉันในวันนั้น

จำความรู้สึกนี้เอาไว้

–

… จาก ฉันในวันนี้

–

ปล

จะตีสามแล้ว  ฉันจะไปนอนสักที

ปล่อยให้บันทึกทั้งหมดนี้มีที่อยู่ของมันในมิตินี้

=)

ปิดไดอารี่จ้า เจอกันใหม่ ในความเป็นจริง

 

=)

ด้วยความตั้งใจร่วมกันที่จะ
เป็นประโยชน์ต่อกันเท่าที่ทำได้
ส่งเสริมซึ่งกันและกัน
ความสัมพันธ์แบบพึ่งพาอาศัย

ความรักษ์ที่ไม่ทำร้าย

26-11-11

พระอาทิตย์ค้างคืน กำลังเรียนรู้

ฉันยินดีที่ได้รู้จักส่วนหนึ่งของชีวิตเธอ

ความเคารพในตัวตนของคนคนหนึ่งเป็นแบบนี้

=)

… อาจเป็นเพราะตัวฉันมาเจอ เจอสิ่งดีงาม

Some of us laugh , some of us cry, some of smoke , some of us lie
เสียงหัวเราะ รอยน้ำตา ก้นบุหรี่ คำโกหก

but it’s all just a way that we cope with our lives
แต่มันก็แค่วิธีการที่เราจัดการกับตัวเอง
 
i’ve grown to see the philosophy of my own mistrust
ฉันเติบโตเพื่อเรียนรู้ปรัชญาการไม่ไว้วางใจคนของฉันเอง

i’ve been holding onto something , you keep laughing , awe inspiring
ฉันติดอยู่กับบางสิ่งเสมอ เธอหัวเราะได้ง่ายขนาดนั้น โอ้ว ใจบันดาลแรง

~~

 

เรียนรู้ บางทีก็ไม่ต้องรู้ ก่อนเรียน (ถ้าทำได้ก็ดีน -*-) !!

 

มนุษย์ผู้มีหัวใจอ่อนไหว
ระหว่างทางเราพบกับใคร
หากจริงใจกับความรู้สึก
เราผลัดกันก็ปลาบปลื้มใครเขาไปเรื่อย
มากน้อยวัดกันไม่ได้

ฉันเคยคิดว่ามันเป็นความรัก

สุดท้ายคงอยู่ที่ว่า
ชีวิตเราไปกับชีวิตใครได้
ทิศทางเรากำลังไปทางไหน
ทิศทางเราไปด้วยกันได้ไหม

แล้วที่กำหนดเรื่องนี้มีอย่างเดียวคือ
เราจะไปด้วยกันไหม

แค่นั้นมั้ง

…

แด่มนุษย์ผู้มีหัวใจอ่อนไหว
ที่มองตลอดเวลา
แล้วยังเสือกมองเห็นมากมาย
ทั้งที่ไม่รู้ว่ามองหาอะไร

-..-

เพราะคนที่น่าสนใจนั้นมีอยู่เยอะ
หรือเพราะความสนใจเรามีมากเกิน

หาเหตุผล หาเหตุผล
ไม่ทัน
รู้สึกก่อนทุกทีสิหน่า

อาจไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น แค่สนใจ
อาจรวมไปถึงแปลกใจอย่างอยากเข้าใจ

 มนุษย์ที่เติบโตขึ้นมาด้วยวิธีการแตกต่างกัน
แต่มีการพังทลายลงมาเป็นฐานเหมือนกัน
ยัง มีความรู้สึกอื่นแอบแฝงอยู่อีก แต่ไม่รู้ว่าคืออะไร

เพราะมีความสนใจที่มันไม่หายไปไหน
แต่มันก็ไม่มีที่อยู่ ในความรู้สึก

!

ในหมู่ชนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตนั้น บางคนผ่านแล้วก้ผ่านเลย 
แต่กับบางคนไม่ว่าใกล้หรือไกล
จะได้เจอหรือไม่ กาลเวลาจะผ่านไปเพียงไร หรือชีวิตจะเปลี่ยนแปลงไปเช่นไร
ผู้คนจำนวนหนึ่งก็ยังเป็นผู้คนที่อยู่ในใจ
เป็น  “ผู้คนในชีวิต”  ของผมเสมอ

…

สงสัยเพราะฉันไม่มีผู้คนในชีวิต
พอฉันเจอใคร
ฉันเลยมองหาเสี้ยวส่วนพวกนั้นจากผู้คนที่ไม่รู้จักแต่รู้สึกได้
เอามาสร้างรวมกันเป็นมนุษย์คนหนึ่ง

สร้างเป็นพี่ขึ้นมา

เป็นสิ่งมีชีวิตอีกครั้ง

คนพวกนั้นคงเป็นพี่ในบุคลิกที่ฉันคิดว่าจะเป็น

หากพี่ยังอยู่มาจนทุกวันนี้

ฉันคิดว่าอย่างนั้นนะพี่

…

รู้ไหมว่าฉันคิดบ่อยแค่ไหน
ว่าพี่จะยิ้มแบบไหนกัน

จะยิ้มกว้าง
หรือยิ้มมุมปาก
หรือยิ้มในใจ
แต่ฉันมั่นใจ

ว่าพี่จะเป็นคนที่ยิ้มเป็น

แต่ยิ้มนั้นจะเป็นแบบไหนนะ ?

มันเป็นแบบนนี้เพราะฉันรู้จักความรักชนิดเดียว

ความรักของพี่

…

ฉันว่าพี่พูดถูกเสมอ

ฉันเป็นผู้หญิงที่จริงจังกับความรู้สึกจนไม่รู้สึกอะไรจริงจริง

หรือต่อให้รู้สึกจริงจริงก็จะไม่ยอมรับ

ฉันพยายามจะเป็นผู้ชายมากเกินครึ่งที่ฉันควร

…

 

but it’s all just the way that we cope with our life

~~

และเธอเป็นเพื่อน แท้

 

และฉันหวังให้เธอพบสิ่งที่เธอตามหา
ตลอดมาและตลอดไป

และฉันรู้ว่าจเธอจะพบกับอิสรภาพ
ในที่สุด

และฉันเชื่อโดยไม่สงสัย
ในเธอและสิ่งที่เธอเป็น

และเมื่อวันนั้นมาถึง
เราจะได้พบกัน
อีกครั้ง

~~

ต้นนก

เป็นปีกเมื่อเธอติดแหง่ก
เป็นรากเมื่อเธอหลุดลอย
ความรักของดินบางประเภทปลูกต้นนก

เป็นปีกเมื่อเธอหลุดลอย
เป็นรากเมื่อเธอติดแหง่ก
ความรักของดินอีกประเภทไม่เหมาะจะปลูกต้นนก

ฉันจะปลูกต้นนก
และนั่นคือความฝัน
ที่จะดูแล

สิ่งที่มีชีวิตรักอิสระ
ที่อยู่ได้ด้วยตัวของมันเอง
ในขณะที่ยังคงเป็นส่วนหนึ่งกับบางสิ่ง

หากเลือกได้หล่อนอยากให้รถประจำทางคันนี้จอดอยู่นิ่ง ๆ 
แล้วทุกคนทำความรู้จักกัน 
ยิ้มให้กันโอบกอดกันด้วยความรัก

            “ขอบคุณนะครับที่สละที่ให้ผมนั่ง”

            …บนรถประจำทางคันนี้ จะทำให้เขาปรับตัว…

          …ผู้โดยสารเริ่มผ่อนคลายเมื่อรถจอดสนิท  ต่างคนต่างภารกิจที่ต้องก้าวต่อไป…

ฉันอบอุ่น
สิ่งเหล่านี้คือครอบครัวห้อมล้อมเราไว้ไม่รู้ตัว
จู่จู่ฉันก็รัก…ในโลกนี้

22-11-2011
อีกสิบห้านาทีหนึ่งทุ่ม

 

ความยุ่งเหยิงที่สวยงาม อย่างน้อยก็สำหรับตัวฉันเอง

You’ve got the best of both worlds
You’re the kind of girl who can take down a man,
And lift him back up again

You are strong but you’re needy,
Humble but you’re greedy
And based on your body language,
And shotty cursive I’ve been reading

Your style is quite selective,
Though your mind is rather reckless
Well I guess it just suggests
That this is just what happiness is

And what a beautiful mess this is
It’s like we’re picking up trash in dresses

Well it’s kind of hurts when the kind of words you write
Kind of turn themselves into knives

And don’t mind my nerve you could call it fiction
But I like being submerged in your contradictions dear
‘Cause here we are, here we are

Although you were biased I love your advice
Your comebacks they’re quick
And probably have to do with your insecurities

There’s no shame in being crazy
Depending on how you take these
Words I’m paraphrasing this relationship we’re staging

And what a beautiful mess this is
It’s like picking up trash in dresses

Well it kind of hurts when the kind of words you say
Kind of turn themselves into blades

And kind and courteous is a life I’ve heard
But it’s nice to say that we played in the dirt oh dear
Cause here we are, Here we are
Here we are [x7]
We’re still here

What a beautiful mess this is
It’s like taking a guess when the only answer is yes

And through timeless words, and priceless pictures
We’ll fly like birds not of this earth
And tides they turn, and hearts disfigure
But that’s no concern when we’re wounded together
And we tore our dresses, and stained our shirts
But it’s nice today, oh the wait was so worth it.

~~

เพลงนี้พี่มะร๊าซเขียนให้เจ๊ทริซทราน

เอาเพลงรักของคนอื่นมาปลอบใจตัวเอง ว่า  

ถึงฉันจะเพี้ยน ล้นทะลัก รกรุงรัง กลวงเปล่า ไร้ทิศทาง  และยุ่งเหยิงขนาดไหน

ก็ยังจะมีใครเห็นว่ามันเป็นสิ่งสวยงาม เป็นสิ่งที่พอดี

ถ้ามันไม่สวย ไม่พอดีสำหรับเขา ก็ไม่เป็นไร

เพราะ มันยังสวยงามและพอดีสำหรับฉันเองอยู่ ไอ้สิ่งที่ฉันเป็น

เพราะฉันรู้ดีว่ามันมีที่ไปที่มายังไง ตัวของฉันเอง

–

 

แม่คุณยุ่งเหยิง

ต่อไปนี้เธอจะเป็นทอม

เธอจะได้เป็นเพื่อนกับใครก็ได้

แบบแมนแมน

คบกันแบบแมนแมนสนุกกว่าเยอะ !!