มนุษย์ผู้มีหัวใจอ่อนไหว
ระหว่างทางเราพบกับใคร
หากจริงใจกับความรู้สึก
เราผลัดกันก็ปลาบปลื้มใครเขาไปเรื่อย
มากน้อยวัดกันไม่ได้
ฉันเคยคิดว่ามันเป็นความรัก
สุดท้ายคงอยู่ที่ว่า
ชีวิตเราไปกับชีวิตใครได้
ทิศทางเรากำลังไปทางไหน
ทิศทางเราไปด้วยกันได้ไหม
แล้วที่กำหนดเรื่องนี้มีอย่างเดียวคือ
เราจะไปด้วยกันไหม
แค่นั้นมั้ง
…
แด่มนุษย์ผู้มีหัวใจอ่อนไหว
ที่มองตลอดเวลา
แล้วยังเสือกมองเห็นมากมาย
ทั้งที่ไม่รู้ว่ามองหาอะไร
-..-
เพราะคนที่น่าสนใจนั้นมีอยู่เยอะ
หรือเพราะความสนใจเรามีมากเกิน
หาเหตุผล หาเหตุผล
ไม่ทัน
รู้สึกก่อนทุกทีสิหน่า
อาจไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น แค่สนใจ
อาจรวมไปถึงแปลกใจอย่างอยากเข้าใจ
มนุษย์ที่เติบโตขึ้นมาด้วยวิธีการแตกต่างกัน
แต่มีการพังทลายลงมาเป็นฐานเหมือนกัน
ยัง มีความรู้สึกอื่นแอบแฝงอยู่อีก แต่ไม่รู้ว่าคืออะไร
เพราะมีความสนใจที่มันไม่หายไปไหน
แต่มันก็ไม่มีที่อยู่ ในความรู้สึก
!
ในหมู่ชนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตนั้น บางคนผ่านแล้วก้ผ่านเลย
แต่กับบางคนไม่ว่าใกล้หรือไกล
จะได้เจอหรือไม่ กาลเวลาจะผ่านไปเพียงไร หรือชีวิตจะเปลี่ยนแปลงไปเช่นไร
ผู้คนจำนวนหนึ่งก็ยังเป็นผู้คนที่อยู่ในใจ
เป็น “ผู้คนในชีวิต” ของผมเสมอ
…
สงสัยเพราะฉันไม่มีผู้คนในชีวิต
พอฉันเจอใคร
ฉันเลยมองหาเสี้ยวส่วนพวกนั้นจากผู้คนที่ไม่รู้จักแต่รู้สึกได้
เอามาสร้างรวมกันเป็นมนุษย์คนหนึ่ง
สร้างเป็นพี่ขึ้นมา
เป็นสิ่งมีชีวิตอีกครั้ง
คนพวกนั้นคงเป็นพี่ในบุคลิกที่ฉันคิดว่าจะเป็น
หากพี่ยังอยู่มาจนทุกวันนี้
ฉันคิดว่าอย่างนั้นนะพี่
…
รู้ไหมว่าฉันคิดบ่อยแค่ไหน
ว่าพี่จะยิ้มแบบไหนกัน
จะยิ้มกว้าง
หรือยิ้มมุมปาก
หรือยิ้มในใจ
แต่ฉันมั่นใจ
ว่าพี่จะเป็นคนที่ยิ้มเป็น
แต่ยิ้มนั้นจะเป็นแบบไหนนะ ?
มันเป็นแบบนนี้เพราะฉันรู้จักความรักชนิดเดียว
ความรักของพี่
…
ฉันว่าพี่พูดถูกเสมอ
ฉันเป็นผู้หญิงที่จริงจังกับความรู้สึกจนไม่รู้สึกอะไรจริงจริง
หรือต่อให้รู้สึกจริงจริงก็จะไม่ยอมรับ
ฉันพยายามจะเป็นผู้ชายมากเกินครึ่งที่ฉันควร
…
but it’s all just the way that we cope with our life
~~
