… ถึงตัวฉันในวันนั้น

–

ขณะนี้เป็นเวลา ตีสอง สามสิบสามนาที และ ฉันยังไม่หลับ ไม่นอน

ฉันเพิ่งได้อ่านทบทวนไดอารี่

ตลอดเวลาเกือบปีที่ผ่านมา

บันทึกกว่าร้อยฉบับในเวลาเกือบปีที่ผ่านมา

และบันทึกหลงหนึ่งฉบับจากเมื่อเกือบสามปีที่แล้ว

ทำให้ฉันตาสว่างเชียว

–

ว่ากันว่า เวลา คือ มิติ ที่สี่

ที่เรามองไม่เห็น

–

ทฤษฎีหนึ่งบอกว่า

ตัวตนของเราทับซ้อนอยู่ในห้วงเวลาที่เหลื่อมล้ำกัน

ในอีกมิติเวลาหนึ่ง

ฉันในตอนนี้อาจหลับไปแล้ว และกำลังฝันถึงใครบางคนอยู่

แต่เท่าที่ฉันมองเห็นได้ ตอนนี้ฉันยังไม่หลับ ไม่นอน

–

กลับไปที่เรื่องไดอารี่

มันเป็นความรู้สึกมีอำนาจและไม่มีอำนาจพิลึก

การได้ล้อเล่นกับเวลา

–

การเขียนไดอารี่เพื่อเป็นจดหมายถึงตัวเองในอนาคต

การได้อ่านไดอารี่ที่เป็นจดหมายจากตัวเองในอดีต

มันทำให้รู้ว่า

ทุกสิ่งจะผ่านไป

ไม่ว่าอารมณ์ไหน

ไม่ว่าเรื่องราวไหน

ไม่ว่าใคร

ไม่ว่าจะเป็นพายุ หรือ ลมหายใจ

–

เวลา เป็นคำที่มีพลัง จริงจริง

–

ฉันในวันนี้ เวลานี้ ความรู้สึกกลางกลาง หลังได้ทบทวน

และฉันชอบความรู้สึกนี้

แค่อยากให้ฉันในวันนั้น

จำความรู้สึกนี้เอาไว้

–

… จาก ฉันในวันนี้

–

ปล

จะตีสามแล้ว  ฉันจะไปนอนสักที

ปล่อยให้บันทึกทั้งหมดนี้มีที่อยู่ของมันในมิตินี้

=)