You know where you are. You’re facing another Red door. No! It’s not a wall. You know it’s not. Because you see the hole. The key is in your hand. You’re holding it. Tight. You’re wearing the right clothes. The shoes are already tied. The phone is ringing. Behind that lean door, someone you’re dying to get to know is knocking and humming your favorite song. Unmistakably, it’s that certain song. But no! You will not do it again. Never to enter any more unknown rooms. Well aware, you turn your back on the call. You are hiding behind the same old door. Still you’re holding the key. Even tighter. So tight that you hurt yourself. You burst out crying, laughing, and singing all inside. So quietly that you yourself almost don’t hear it. But you do. Paradoxically, numbness itself is a feeling. When you feel that you don’t feel. When don’t feel that you feel. Or worse when you think you feel or when you think you don’t feel. All the colors mix together to grey. It’s always too blurred for you to feel. You’ve become uncomfortably numb on purpose. Because you think you know where you are. Your excuse is you need to know where exactly you are going. But you’ve learned it’s impossible. So you just don’t go. You ignore the hole to convince your mind to believe that it’s a wall. It’s the philosophy of your own mistrust. Acceptable. But the key. The key hurts you.

แบบสั้นๆ

ประตู
หญิงสาวกับกุญแจ
กำแพง

ท่วงทำนองหลังประตู
การสั่นไหว
ความกดอากาศในระยะตัดสินใจ
ก้าว รอ ก้าว

แบบยาวยาว

กำแพง กุญแจ ประตู

เธอรู้ดีว่าที่นี่ที่ไหน
ประตูสีแดงบานใหม่
ไม่ใช่กำแพง
เธอรู้ดีว่ามันไม่ใช่
นั่นไง รู
นี่ไง กุญแจ
เธอกำมันไว้
แน่น
เธอแปรงฟันแล้ว
ดูกระจกเมื่อเช้า เธอยิ้ม
เธอพอใจ เธอมั่นใจ

โทรศัพท์สั่นไม่มีเสียง
ใครบางคน ที่เธอเฝ้ารอ
จะรู้จัก
หลังประตูบานนั้น
กำลังผิวปาก
เพลงนั้น ไม่ผิดพลาดแน่นอน
เพลงเพลงนั้น

บังเอิญ ?
มีความหมาย ?

แต่ไม่
เธอจะไม่ทำแบบนั้นอีก
เธอจะไม่เข้าไป
ในห้องห้องไหนไหน
ที่เธอไม่รู้จัก แต่คุ้นเคย
เพราะเธอรู้ดีว่ามันมีอะไร
มันเหมือนมีอะไร

เธอนั่งลงหน้าประตู
นั่นไงรู
นี่ไงกุญแจ
เธอกำมันไว้
แน่นขึ้น แน่นขึ้น
เจ็บ เธอร้อง
เธอร้องไห้ เธอร้องเพลง
เพลงเพลงนั้น
ตามท่วงทำนองที่ยังคงดังอยู่
หลังประตู

ประตูกลายเป็นกำแพง
มีรู
เธอไม่มีแรง
น่าแปลก
ความรู้สึกมันมากล้นจนเธอชินชา

เธอคิดว่า เธอรู้สึกว่า
เธอรู้สึกว่า
เธอคิดก่อนเธอรู้สึก

และมันไม่จริง
ไม่ว่าความคิด
ไม่ว่าความรู้สึก

เพราะเธอคิดว่า เธอรู้ดีว่าที่นี่ที่ไหน
และเธอคิดว่า เธอต้องรู้ว่าที่นั่นเป็นอย่างไร
ต้องรู้ให้ได้ก่อนเธอเข้าไป
แต่ที่ผ่านมาเธอเรียนรู้
มันเป็นไปไม่ได้
จะเข้าใจข้างในก่อนเข้าไป

เธอก็ไม่ไป
ง่ายง่ายแค่นั้น
วิธีคิดวิธีรู้สึกของเธอ
เข้าใจได้ ยอมรับได้
แต่

นั่นไง รู
นี่ไง กุญแจ
และเธอยังกำมันไว้
แน่นกว่าครั้งไหนไหน
ที่ผ่านมา