เป็นฉัน มัน เหงา

เป็นเรา ได้ไหม

เป็นเขา อึดอัดไป

เป็นใคร ไม่ใช่สักที

ใช่ฉัน มันเหงา

ใช่เรา แค่ช่วง(ชีวิต)หนึ่ง

ใช่เขา เพียงก้ำกึ่ง

ใช่ซึ้ง ไม่ใช่รัก

รักฉัน เธอยังเหงา

รักเรา หายไปไหน

รักเขา ยิ้มมุมปากให้พร้อมสีหน้าเวทนาใจ

รักเงา ฉันมึนเมาปิดตาวิ่งออกไป

รักใคร ทำไมภาพมันเบลอ

เบลอจนฉัน เผลอเหงา

เบลอจนเรา หวั่นไหว

เบลอจนเขา ปิดตาเดินผละไป

เบลอจนเป็นใคร ก็หมดความอดทน

ทน ฉัน ทน เหงา

ทน เรา ทน ฝืน

ทน เขาทน มองฉันด้วยสายตาเป็นอื่น

ทน ใคร ทนไป กล้ำกลืน

ทนจนใจ ไม่เคยได้ ตื่น จากฝัน

ฝัน ในฝัน ฉันยังแหงา

ทั้งที ฝันของเรา ไม่เคยมีความหมาย

เห็นฝันเขา จับมือกัน ฝันเต็มไปด้วยลวดลาย

ฝันใคร มากมาย หลากหลาย ตาลาย ไม่เหมือนจริง

ฝันว่าตื่น ตื่นมาก็รู้ว่าฝัน

สับเปลี่ยนอยู่ทุกวัน สับสน

อยากจะบอกใครสักคน

ก็กลัวเขาหาว่าบ่น

กลัวทำเขาสับสน กับ ความเป็นคน

กลัวทำเขาเหลือทนกับตัวตนที่เขาไม่เข้าใจ

พอใจ จะอยู่ เพียง ลำพัง

พอใจ จะฟัง เพียงเสียงของความหวัง

พอใจ จะเดิน ทำหน้าเมินคนเดียวไปดูหนัง

พอใจ จะอยู่ ในกล่องห้องของฉัน

พอใจ จะสูด อากาศตกค้างจากความหลัง

พอใจจะบอกใครใครว่า

วันนี้ฉันก็ยัง…รู้สึกสบายดี

สบาย ตัว แต่ ใจฉัน มันเหงา

สบายใจ ที่ไม่ยอมให้คำว่า เรา มาขังเธอไว้

สบายใจ ที่หลายครั้ง ทำ “สำเร็จ” เพื่อความใคร่ของใครใคร

สบายใจ ทั้งที่ไม่ สมควร

สมควร แล้ว เหรอ ที่เป็นฉัน

สมควร ที่คำว่า เรา นั้น กลายเป็นสอง

สมควร แล้วกับแววตาที่พวกเขามอง

สมควร ใคร สมควรของ เขาคนเดียว

สมควร ภาพใหญ่ มีอยู่ไหม

สมควร ที่ทุกหัวใจไม่เห็นต่าง

สมควร ที่ทุกความคิดแย้ง เป็นเพียงเซตว่าง

ความสมควร บางอย่าง ไม่น่าไปเข้าใจ

เข้าใจ ในความเป็นฉัน

แหม!! ตัวฉัน กับ ตัวเธอ ช่างแตกต่าง

รวมกับเขา ตัวตนเมาเมาอย่างฉัน ช่างอ้างว้าง

เข้าใจว่า ระหว่าง ตัวเรา มีช่องว่าง

เข้าใจว่า ระหว่าง สองใจ ไม่มีที่ ให้ตรงกลาง 

เข้าใจว่า ไม่มีที่อยู่ของบางอย่าง ที่ไม่จริง

เข้าใจว่าเพลง “บางสิ่ง” ที่เคยเป็น “ที่ว่าง” ยอมตายไปแล้ว

ตายไปแล้ว เพราะเขาเข้าใจผิด

ตายไปแล้ว เพราะฉันคิด ว่าเขาหลง

หลงในรัก เส้นทางที่วกวน

เขาสับสน ขณะที่ไม่มีใคร

ปืนในมือ คงเบา เขาถืออยู่

เขาคงเพียงอยากรู้ มันมีจริงอยู่ บ้างไหม

ปืนในมือ ชั่งน้ำหนัก รักในใจ

เขาเหนี่ยวไก ขณะคิดว่าไม่จริง

ฉันไม่รู้ ว่าเขาได้ เข้าใจไหม

ขณะตาย เขายิ้ม หรือยังสงสัย

ไม่สำคัญ สุดท้าย เขาสบายใจ?

ไม่สงสัย  ตายไป เขาคงสบายตัว

เป็นอะไร  ไหลไปไกลถึงคนเช่นเขา

หรือเป็นฉัน นั้นทับที่เงาเก่าของเขา

จิตไม่สำนึกของฉัน

ไม่ขอขัดขืนความคล้ายของเรา

เพราะเขาคือคน ที่ฉันเคยฝันไว้ว่าอยากไปยืน

ไปสัมผัสรับความขมขื่นที่ทำให้คนตายกลับฝืนฟื้นลุกขึ้นยืนอย่างมีชีวิต

ไปสัมผัส ความรักเธอทั้งหมดของหัวใจ ในแบบเขา

แต่แล้ว ตัวเราก็ได้รู้

สิ่งที่เขา เพ้อพร่ำร่ำร้อง ถึงความรักที่มีให้

ไม่ได้ทำให้เขาได้รู้เลยว่าเขาเป็นใคร

แล้วเขาก็ตายไป ไม่อาจ ยื้อ

ไม่ว่าตั้งใจตายเพื่ออะไร เขาตายไป แต่เขายังคงอยู่

เสียดายแทบตายตกตามกันเป็นหมู่ เขารับรู้?
อย่างไร เขาจะมีที่อยู่เสมอในใจฉัน

เหมือนเพลงที่จิตใต้สำนึกไม่อาจลืมเลือนได้ 

ไม่มีวัน

ไม่ว่านานแค่ไหน

เพลงหนึ่งจบไป ไม่หาย

เพลงสองจบไป สติฉันยังไม่คลาย

เพลง สาม สี่ ห้า ฉันไม่รู้ตัวว่ากำลังฟัง กำลังหายใจ

เพลงต่อๆไป ฉันรู้สึกว่ากำลังฝัน

เพลงไหนไหน มีชีวิตอย่างไร ฉันไม่รับรู้

งดงามเพียงใด มีความหมายแค่ไหน

เพลงก็เป็นเพียงเสียงที่ไม่มีคนดู

เหมือนกับตัวฉันที่ร่ำร้อง

ถึงการมีอยู่ของคนเช่นเขา

เขาคือเสียงเพลง

บรรเลงอยู่ไกลไกล

ฉันคิดไป…เนื้อเพลงของเขาจะพูดถึงอะไร

ฟังแล้วฉันจะหงุดหงิดไหม

ฟังแล้วฉันจะหงุดหงิด…แต่ยังยิ้มได้อยู่ไหม

ฉันฝันไป

เขาทำให้ฉัน เหงา ในฝันของฉันเอง

เพราะเขาคือบทเพลง

ที่ไม่รู้ว่าบรรเลงจากมุมใดในโลกที่ฉันยืน

และเขาอาจเป็นเช่นคนอื่นๆ

อีกคนที่ได้ยินเสียงฉัน

เป็นเพียง

คำพร่ำบ่นที่ไม่มีทำนอง

มีเพียงเนื้อร้อง ที่จะทำให้

โลกของเขา เหงา เมื่อมีฉันอยู่