จิ้งหรีดแห่งเมืองสีเทา : วันว่าง @ ตรัย ภูมิรัตน

คิดถึงวันวาน
วันว่างไร้แก่นสาร
วันที่ได้ไปเที่ยวไกลไกล
ได้ไปยืนอยู่ในที่กว้างกว้าง
สุดลูกหูลูกตา
แหงนคอมองท้องฟ้าลึกไร้ขอบเขต
หายใจได้ลึกสุดปอด
หัวใจเบา ไร้สิ่งกังวล
มองฟ้าเปลี่ยนสีไปเรื่อยเรื่อย… (นึกถึงคลิปเพลงพร้อมของสครับบ เอาซะหน่อย)

เผลอ
ฉันกับเธอ
เรา
ก็ผ่านมาหลายปี
เห็น
เรื่องร้ายเรื่องดี
พอดีแล้ว

โลกมัน จะกว้าง  เท่าไหร่
กว้างเกินไป  กว่าใจ  รึเปล่า
ถึงปลายจุดหมาย ของเรา
นั้นต้องเดินอีกไกล สักแค่ไหน

เธอเป็นเหมือน ใครสักคน ที่เดินร่วมทาง
ออกไปหา วันที่ดี ลมที่คุ้นเคย
อยากให้รู้  วันที่เรา ต้องมีน้ำตา
ถ้าเธอพร้อม ยอมรับฉัน
เรื่องที่แล้ว แล้วมา
เมื่อเราพร้อม
แค่อภัยอีกครั้งนึง

หวาน    ขม    ผสม    จนเป็น    เรา    วันนี้

โลกมันจะกว้าง  เท่าไหร่
กว้างเกินไป  กว่าใจ รึเปล่า
ถึงปลายจุดหมาย ของเรา
นั้นต้องเดินอีกไกล สักแค่ไหน

เธอเป็นเหมือน ใครสักคน ที่เดินร่วมทาง
ออกไปหา วันที่ดี ลมที่คุ้นเคย
อยากให้รู้ วันที่เรา ต้องมีน้ำตา
ถ้าเธอพร้อม ยอมรับฉัน เรื่องที่แล้ว แล้วมา
เมื่อเราพร้อม มาเริ่มกันใหม่

~~~   ฉื่อ ดึ้ด ฉือ        ชือ ดึ้ด ชือ           ดือ ดึด         ชึด ชือ
ฉื่อ ดึ้ด ฉือ        ชือ ดึ้ด ชือ           ดือ ดึด         ชึด ชือ
โอ๊ะ โอ
โอ๊ะ โอ
โอ๊ะ โอ
น้า นา นา น้า น้า นา นา ~~
 
เธอเป็นเหมือน  ใครสักคน  ที่เดินร่วมทาง
ออกไปหา  วันที่ดี ลมที่คุ้นเคย
อยากให้รู้  วันที่เรา ต้องมีน้ำตา
ถ้าเธอพร้อม  ยอมรับฉัน เรื่องที่แล้ว แล้วมา
เมื่อเราพร้อม มาเริ่มกันใหม่

ให้ฉันได้ทบทวนวันที่ผ่าน
ให้เราได้ลบเลือนวันที่ห่างไกล
พรุ่งนี้ มันจะเป็นอย่างไร
เริ่มกันใหม่
เริ่มกันใหม่
เริ่มกันม้ายยยยย

🙂