เรื่องของจังหวะกับเวลามันก็แปลกนะ
พอมันเหมือนจะมีอะไรมันก็หายไป
หรือทั้งหมดมันเป็นการให้ความหมายกับอะไรอะไรของเราเอง
~~~

เฟสบุ๊คที่เพิ่งเคยได้ใช้กับเค้าได้ไม่นาน อยู่ๆก็ถูกระงับแล้ว
กลับมาตายรังกับ wordpress ที่รัก ระหว่างรอ facebook กลับมา 
แต่ถ้าไม่กลับมา ก็คงไม่แปลก แค่เสียดาย
ทุกอย่างที่เขียนให้เธอก็ไม่ได้จดไว้เลย
ถ้ามันจะหายไปเลยก็คงทำอะไรไม่ได้แล้ว

กูเกิ้ลดูมีคนที่ account facebook ถูกระงับไปเยอะมาก
เราก็ผิดจริงที่ไม่ใช้เฟสบุ๊คอย่างที่คนอื่นเค้าใช้
ไม่ยอมใส่ชื่อจริง ไม่เพิ่มเพื่อน ไม่สร้างเครื่อข่ายสังคมอย่างวัตถุประสงค์ของเค้า
ก็นึกไปว่าไม่จำเป็น นึกว่าตัวหนังสือของเรามันจะพอ ลืมไปว่าเป็น facebook
เรื่องมากจริงตัวเรา ก็เป็นซะอย่างนี้ตลอด

ขำตัวเอง เมื่อก่อนเคยว่าใครคนนึงไว้ว่า จะมาเขียนไดอารี่ออนไลน์หาอะไร
ตอนนี้ซึ้งเลย
นึกอยากกลับไปเขียนลงกระดาษในสมุดที่เป็นเล่มจับต้องได้จริง
คงไม่หายไปจากโลกแบบไร้ร่องรอยได้แบบนี้ ตลกร้าย

น่ากลัวมาก ที่พื้นที่เสมือนระหว่างเราหายไปได้ง่ายๆขนาดนั้น
หรือมันไม่เคยมีพื้นที่แบบนั้นอยู่ตั้งแต่แรกแล้ว
หรือว่าจะเป็นการดันทุรังที่คิดจะสื่อสารผ่านอากาศ
ไร้ความหมาย?
มักง่าย?
เป็นแค่ความพยายามแบบไร้ทิศทาง?

บางทีก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า
นี่เราทำอะไรอยู่ในพื้นที่เสมือนโล่งแจ้งแต่ไม่มีอยู่จริงแบบนี้
นี่ก็ยังมานั่งพิมพ์อยู่ได้
เหงามากขนาดนั้น??

อยากจะสื่อสารกับเธอ ก็ไม่รู้เลยว่า มันมีอยู่จริงรึเปล่า
แล้วก็มาหายไปเฉยๆแบบนี้ ก็ทำให้สงสัยเหมือนกัน 

ไม่เป็นไร ถ้าเป็นเธอจริงๆ ถ้าเป็นเธอนะ
เราเชื่อว่าเธอจะเข้าใจว่าเรากำลังเป็นอะไร
แค่ desperate นะ ว่ามั้ย

บางทีความเหงาก็ทำให้คนเราทำอะไรแปลกๆ
อย่างพูดคุยกับตัวเองและกับเธอที่ไม่รู้ว่าอยู่ไหน
ผ่านสัญญาณในอากาศ
พร่ำเพ้อ นะว่ามั้ย

เราจะรอให้ถึงวันนั้น
วันที่บันทึกนี้กลายเป็นเรื่องตลกที่เราจะเล่าให้เธอฟัง
ถึงความพยายามในการไปหาและสื่อสารกับเธอ
แบบไร้ทิศทางและจนตรอกสุดสุดครั้งนึงของเรา

เธอคงจะหัวเราะแล้วพาเราไปดูร่องรอยความพยายามของเธอ
ที่พาเรามาเจอกัน

แล้ววันนั้น เราจะนั่งฟังเพลงนี้ด้วยกัน

I set out on a narrow way many years ago
Hoping I would find true love along the broken road
But I got lost a time or two
Wiped my brow and kept pushing through
I couldn’t see how every sign pointed straight to you

Every long lost dream lead me to where you are
Others who broke my heart they were like northern stars
Pointing me on my way into your loving arms
This much I know is true
That God blessed the broken road
That led me straight to you

I think about the years I spent
just passing through
I’d like to have the time I lost
and give it back to you

But you just smile and take my hand
You’ve been there you understand
It’s all part of a grander plan
that is coming true

Every long lost dream lead me to where you are
Others who broke my heart they were like northern stars
Pointing me on my way into your loving arms
This much I know is true
That God blessed the broken road
That led me straight to you

แล้วเราจะได้เชื่อสักทีว่า
เราไม่ใช่คนชำรุด
แต่เป็นมนุษย์โรแมนติก
ว่ามั้ยยยย