สามสี่ปีก่อน เพิ่งเข้ามหาลัยใหม่ๆ โดดเรียนนอนอยู่หอ เปิดยูบีซีไปเจอหนังเรื่อง Into The Wild
ได้รู้จัก Christopher Johnson McCandless
ร้องไห้เกือบตายตอนคริสจดประโยคสุดท้ายไว้ในหนังสือ “Happiness only real when shared”
จำได้ว่าที่ร้อง เพราะกลัว กลัวตายไปอย่างคนขี้ขลาดเห็นแก่ตัวที่ทิ้งทุกอย่างมาหาความว่างเปล่า
กลัวจะเป็นแบบคริส

วันนี้  เพิ่งจบมหาลัยใหม่ๆ (ตรงกับช่วงชีวิตที่คุณคริสหนีออกจากบ้าน หนีออกจากชีวิตเก่า
ทิ้งทุกเรื่องทุกคนไปเฉยๆ เปลี่ยนชื่อเป็น Alexander Supertramp แล้วพาตัวเองเข้าป่า หา “ความจริง”)
เปิดยูบีซีไปเจอ อีกครั้ง ไม่ร้องไม่เศร้า ดูไปคิดไป นึกไปว่าเราเรียนรู้อะไรบ้าง จากหนังเรื่องนี้
หนึ่งในไม่กี่เรื่องที่เปลี่ยนชีวิต

ที่หนนี้ไม่เศร้า เพราะ คิดได้ว่าหนังมันไม่ได้สร้างมาให้เราเศร้าสมเพชจุดจบของคุณคริส
สำหรับเราวันนี้ หนังมันสร้างมาให้เรารู้ว่า “Questions are expensive” เหมือนในเพลง
Too much freedom ของ Lou Barlow น่ะแหละ

อิสรภาพคำถามเรื่องความจริงความหมายหรืออะไรพวกนั้นที่มันเป็นตัวตน มันทำให้เราเห็นแก่ตัว
เราใช้เวลาในชีวิตไปกับตัวเอง ระหว่างทางไปสู่สิ่งที่เราค้นหา หันหลังกลับไปก็ไม่เหลือใครแล้ว
ประเด็นเรื่อง Love and Freedom มีอยู่ในเพลง ในหนัง ในหนังสือไม่รู้กี่เล่ม 

แต่ใน Into The Wild มันให้เห็นกระบรวนการชัดเจนในการเรียนรู้ของคุณคริส
เห็น Price หรือราคาค่าเสียหายที่เราต้องจ่ายให้กับเส้นทางที่เราเลือกจะเดิน
สุดท้ายก็เป็นเราที่ต้องเลือกเอาเอง ว่าจะเอายังไง

ด้วยความที่คุณคริสเป็น Extremist หลายๆทัศนคติของคุณคริสดูเหมือนจะสุดโต่ง
ความสุดโต่งบางทีก็เป็นเรื่องโง่ เพราะเป็นการปิดโอกาสตัวเอง หลายๆทัศนะเราเคยเห็นด้วยกับคุณคริส
มาวันนี้ได้มาดูอีกรอบ รู้สึกว่า เพราะคิดแบบนี้แหละ ถึงได้จบแบบนี้
บางทีเราน่าจะประนีประนอมกับความคิดตัวเองบ้าง
—————————

สิ่งที่เราเรียนรู้จากที่คุณคริสเรียนรู้

“Rather than love, than money, than faith, than fame, than fairness… give me truth.”
ท่อนคลาสสิคของ Thoreau ผู้นำลัทธิเข้าป่าแสวงหาความจริง 
ประโยคนี้แหละช่างมีอิทธิพลเป็นจุดเริ่มต้น ของทุกคนที่เดินเส้นทางนี้
เพื่อความจริงอะไรซักอย่างก็ไม่รู้
บางทีความต้องการที่จะตาสว่างมากๆ ก็ทำให้คนเราตาบอดได้เหมือนกัน

“The joy of life comes from our encounters with new experiences,
and hence there is no greater joy than to have an endlessly changing horizon,
for each day to have a new and different sun.”
เราก็เคยหลงคิดไปว่าความสุขขึ้นกับสถานที่กับเรื่องราวใหม่ๆ
ความไม่รู้จักพอใจ เพราะพอใจไม่มีที่สิ้นสุด สุดท้ายมันเหนื่อยมาก
เหมือนวิ่งตามหาบางอย่างที่วิ่งหนีมาตั้งแต่แรก

“You don’t need human relationships to be happy, God has placed it all around us.”
เคยเห็นด้วยกับสุดโต่งนี้ของคุณคริส หลังๆเริ่มสงสัย
ลัทธิธรรมชาตินิยม ไม่รู้ว่าจริงๆสอนให้เลิกนิยมมนุษย์ไปเลยรึเปล่า
มันต้องขาวดำแบบนั้นเลยเหรอ จำเป็นต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่งด้วยเหรอ

“Some people feel like they don’t deserve love.
They walk away quietly into empty spaces, trying to close the gaps of the past.”
ความรู้สึกผิดหรือความรู้สึกว่าใครสักคนผิดเป็นหนึ่งในเหตุผลที่ทำให้คนไม่อยู่กับที่

“Mr. Franz I think careers are a 20th century invention and I don’t want one.”
อันนี้แหละแม่เจ้า ก็เป็นแค่การให้ความหมาย จะงานแบบไหนก็งานเหมือนกัน
ที่จริงไม่น่าจะขึ้นอยู่กับว่าทำอะไร แต่ทำมันยังไงมากกว่า
ไม่น่าไปต่อต้านระบบแบบโง่ๆอย่างที่ผ่านมาเลยตัวเรา

“If we admit that human life can be ruled by reason, then all possibility of life is destroyed.”
ท่อนคลาสสิคอีกอันของ Tolstoy ขอด่าคุณนักปรัชญาหน่อยเหอะ
ประโยคนี้แต่งไม่ดีตั้งแต่ต้น reason กับ possibility ไม่ใช่คู่ตรงข้าม ไ
ม่จำเป็นต้องเลือกอย่างเดียวตลอดไปซะหน่อย
ประโยคเว่อร์ๆคิดให้เสร็จสรรพแบบนี้แหละที่ทำให้คนเราไม่ได้คิด
เกลียดนักปรัชญาสำเร็จรูป

“I read somewhere…how important it is in life not necessarily to be strong…but to feel strong”
ก็หลอกตัวเองว่าทำได้ เพราะว่าจำเป็นมากที่ต้องทำให้รู้สึกว่าทำได้ ทั้งๆที่บางทีก็ทำไม่ได้จริงๆ T_T

Ron Franz:
    I’m going to miss you when you go.
Christopher McCandless:
    I will miss you too, but you are wrong if you think that the joy of life comes principally 
    from the joy of human relationships. God’s place is all around us, it is in everything and 
    in anything we can experience. People just need  to change the way they look at things.
Ron Franz:
    Yeah. I am going to take stock of that. You know I am. I want to tell you something.
    From  bits and pieces of what you have told me about  your family, your mother and your dad
   … And I know you have problems with the church too… But there is some kind of bigger thing that
    we  can all appreciate and it sounds to me you  don’t mind calling it God.
    But when you  forgive, you love. And when you love, God’s light shines through you.
Christopher McCandless:
    Holy shit!!!
ลุงรอนสอนคุณคริส

Christopher McCandless:
   You know, about getting out of this sick society. Society!
Wayne Westerberg: [coughs]
   Society! Society!
Christopher McCandless:
   Society, man! You know, society! Cause, you know what I don’t understand?
    I don’t understand why people, why every fucking person is so bad to each other so fucking often.
   It doesn’t make sense to me. Judgment. Control. All that, the whole spectrum.
  Well, it just…
Wayne Westerberg:
   What “people” we talking about?
Christopher McCandless:
   You know, parents, hypocrites, politicians,  pricks.
Wayne Westerberg: [taps Chris’ head]
   This is a mistake. It’s a mistake to get too deep into all that kind of stuff.
   Alex, you’re a  hell of a young guy, a hell of a young guy. But I promise you this.
   You’re a young guy! Can’t be juggling blood and fire all the time!
[laughs]

“…henceforth will learn to accept my errors, however great they be…”
ประโยคนี้ประมาณหนึ่งสัปดาห์ก่อนคุณคริสตาย

“Happiness only real when shared”
ประโยครองสุดท้ายก่อนคุณคริสตาย

“I have had a happy life and thank the Lord. Goodbye and may God bless all!”
ประโยคนี้เป็นประโยคสุดท้ายก่อนคุณคริสตาย

 อืมจบ สรุปว่า ก็ทั้งเรื่องล่ะนะ ทั้งชีวิตคุณคริสที่เอาไปแลกมาเป็นบทเรียน
ขอบคุณนะคุณ Christopher Johnson McCandless

Advertisements