เธอว่ามั้ย
ดนตรีเหมือนจักรวาล
ภายในพื้นที่ของดนตรี
มีอีกหลายเอกภพ
หลายระบบสุริยะ
หลายโลก
หลายชาติ
หลายภาษา
หลายคน
หลายที่มา
ที่แตกต่างกันได้อย่างกลมกลืนที่สุด

ในมุมนึงของซอยนึงของเมืองนึงของประเทศนึงของโลกนึงของ….นึง
มีพื้นที่ให้คนคนนึงนั่งฟังเพลง
เขานั่งอยู่ตรงนี้ แต่เธอรู้ใช่มั้ย เขาท่องเที่ยวไปในที่หลากหลาย
ไปกับเสียงเพลง
เคยเล่นเก้าอี้ดนตรีมั้ย??

วันเสาร์ที่ 30 เมษา
เราไปเล่นเก้าอี้ดนตรีในพื้นที่ของ “เด็กแนว” ที่งานแฟตทีเชิร์ตครั้งที่เจ็บ
ตั้งแต่บ่ายสามถึงสามทุ่ม ณ ห้องแอร์ขนาดใหญ่แต่ไม่เย็นของอิมแพ็ค เมืองทองธานี
เรานั่งจ่อมฟังวงที่อยากฟัง แล้วลุกพรวดไปเดินเล่น ไม่ฟังวงที่ไม่ได้อยากฟังในตอนนั้น
ระหว่างทางที่เราเดินออก มีคนเดินเข้ามาฟัง ระหว่างทางที่เรากลับมาฟัง มีคนเดินออก
เหมือนเรากำลังเล่นเก้าอี้ดนตรี ที่เพลงโจทย์เป็นคนละเพลงกัน แต่เราก็เล่นอยู่ในวงเดียวกัน
คนเรานี่หลากหลายดีจริง ในหมวดหมู่ เด็กแนว ยังมีอีกหลายแนวมากมาย
คงไม่มีใครมีเพลย์ลิสต์เหมือนกันทุกเพลงเนอะ

วันนั้นกลับบ้านมาด้วยความรู้สึกคุ้ม หนึ่งร้อยบาท ได้เห็นได้ฟังไปเยอะมาก สิบวงถ้วน
ที่สำคัญ ได้เห็นว่า วัยรุ่นเด็กแนวเค้าฟังเพลงอะไรกัน หรือแต่งตัวยังไงกัน..
(ถึงจะพลาดส้มส้ม วงที่อยากไปฟังสดมากมาย.. ไม่เป็นไร โอกาสอีกเยอะ!!)

วันอาทิตย์ที่ 1 พฤษภา
เราไปเล่นเก้าอี้ดนตรีในพื้นที่ของ “ผู้ใหญ่แนว” ที่ลานขายของตลาดนัดวันแรงงาน
ตั้งแต่บ่ายแปดโมงเช้าถึงห้าโมง ณ ลานกลางแจ้งตลาดนัดฝั่งธนฯ
เรานั่งจ่อมขายของไม่ได้ลุกไปไหน ร้านข้างๆเปิดเบียร์ขวดแรกตั้งแต่ยังไม่สิบโมง
หลังจากนั้นก็จัดหนักคาราโอเกะฉลองวันแรงงานกันไป 
น้าๆป้าๆลุงๆพี่ๆที่มาร้องเป็นผู้ใหญ่แนว แนวแบบที่ไม่ยอมให้ใครเป็นเจ้านาย
เลยเลือกอาชีพขายของที่จะว่าอิสระก็อิสระ จะว่าไม่ก็ไม่
ระหว่างที่เรานั่งฟัง มีคนเดินเข้าออกผลัดกันมาเปิดเพลงที่ตัวเองอยากจะร้อง
เหมือนเรานั่งดูคนกำลังเล่นเก้าอี้ดนตรี ที่เพลงโจทย์เป็นเป็นเพลงที่เราไม่รู้จักแต่คุ้นเคย
วันนั้นกลับบ้านมาด้วยความรู้สึกคุ้ม ขายของได้เยอะ เพราะเป็นวันหยุด
แล้วยังได้เห็นได้ฟังไปเยอะมาก
ที่สำคัญ ได้เห็นว่า ผู้ใหญ่แนวเค้าฟังเพลงอะไรกัน
(เพลงที่ว่าได้แก่ คาราบาวววว ปานธนพร บ่าววี ปอยฝ้าย เสกโลโซ น้าปู พงษ์สิทธิ์ คำภีร์
ต้อยหมวกแดง ตั๊กแตน ชลดา อ้อยใจ แดนอีสาน พี่ตูน บอดี้แสลม น้าหงา คาราวาน
ชายเมืองสิงห์ จรัล มโนเพ็ชร มาลีฮวนน่า แช่มแช่มรัมย์ … เท่าที่นึกได้ 555)

ส่งท้ายหน่อย
เย็นวันแรงงาน ขึ้นรถสองแถวกลับบ้านด้วยความเหนื่อย แหม วันแรงงานยังต้องขายของ!!
ขึ้นรถพร้อมน้องผู้หญิงอีกคนที่ไม่ได้รู้จักกัน บนรถมีที่ว่างเหลือที่เดียว
เราถอยให้น้องผู้หญิงนั่ง น้องหิ้วของเยอะ ก็เลยมีผู้ชายวัยรุ่นลุกให้เรานั่ง
เรานั่งไปได้ป้ายสองป้าย มีลุงแก่มากมายเดินขึ้นมา เราลุกให้ลุงนั่ง
คนขึ้นมาอีกเพียบ รถจะแตก ทุกคนหน้าตาเหนื่อย ร้อน อึดอัด
แต่ละคนมองหน้ากันเหมือนเข้าใจ พยายามเบียดทำตัวลีบๆ
ไปได้อีกไม่กี่ป้าย มีแม่อุ้มลูกไม่กี่เดือนขึ้นมา น้องผู้หญิงลุกให้แม่กับลูก
พอแม่ได้นั่ง ไอ้น้องตัวเล็กมันก็มองแล้วก็ยิ้มหัวเราะใส่น้องผู้หญิง
มีป้าที่นั่งข้างๆเห็นน้องผู้หญิงถือของเยอะ ก็อาสาเลยช่วยถือให้
ซักพักลุงแก่ๆลงรถ พี่ผู้ชายอีกคนนึงช่วยพยุงลุง มีที่ว่าง 
เราให้น้องผู้หญิงนั่งก่อน อีกแป๊บนึงมีคนที่นั่งฝังหลังเราลงป้าย
น้องผู้หญิงสะกิดให้เรานั่ง เราได้นั่งอีกสองป้ายก็ถึงบ้าน

เป็นการเล่นเก้าอี้ดนตรีบนรถสองแถวในวันแรงงานที่มีความสุขมาก
เพราะเพลงที่เปิดอยู่ผ่านลำโพงหลังรถตลอดที่เราลุกๆนั่งๆกันอยู่
คือเพลง “กำลังใจ” ของวงโฮป  🙂
แล้วเพลงเปิดดังฟังชัดมาก เราว่าหลายคนบนรถวันนั้นก็คงมีความสุขเหมือนเรา

จบบันทึกการละเล่นระหว่างทางในช่วงสองวันที่ผ่านมาไว้แค่นี้
แต่เธอก็รู้ใช่มั้ย ว่าถ้าชีวิตคือเกม อย่างที่ใครว่ากันจริงๆ
เกมของเราก็คือเก้าอี้ดนตรีนี่แหละ
มีเก้าอี้อีกหลายตัวที่เรายังไม่เคยนั่งฟังเพลงอีกหลายเพลง
ด้วยกัน
เก้าอี้แต่ละตัว เพลงแต่ละเพลง กับเรื่องของเวลาและจังหวะดีๆ
มีความหมายให้หัวใจได้รู้สึก
อันนี้คือความเชื่อของเรา
เล่นเก้าอี้ดนตรีกันมั้ยยย 😀

Advertisements