(คอนเสริ์ตนี้ ถ้าได้ไปนั่งอยู่ตรงนั้นตอนนั้นพอดี คงมีความสุขมาก!)

            และสองดาวก็ยังหมุนรอบตัวเอง
            และสองดาวยังเปล่งแสงอันงดงามให้แก่กัน
            และสองดาวยังเปล่งแสงอันงดงามไปทั่วฟ้า

ระหว่างตัวตนของคนสองคน
ความรักอย่างประนีประนอม
…ไม่ใช่อุดมคติ
แต่ต้องใช้ความพยายามร่วมกัน
ความตั้งใจที่จะรัก
และจะเป็นไปไม่ได้เลย
ถ้าคนสองคนไม่สื่อสารซึ่งกันและกัน

เพราะสำหรับเรา
พรหมลิขิตคือเรื่องไร้สาระที่สุด
ถ้าไม่มีการสื่อสารระหว่างคนสองคน
คนสองคนที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพรหมลิขิตมีอยู่จริงมั้ย
หรือความรักมีอยู่จริงมั้ย
แต่ก็ลองรักมันไปด้วยกัน
เรียนรู้รักไปด้วยกัน
เรียนรู้จากกันและกัน

และมันไม่เพ้อเจ้อ
เราเชื่อแบบนั้น

ก็เหมือนกับชีวิต ความรักคือความงง
บางทีคนงงๆคนนึง
อยู่ๆก็มีชีวิต เกิดมางงๆครั้งนึง
ก็แค่ต้องการใครสักคนมางงไปด้วยกัน
มีความรักสักครั้งนึง
ตลอดเวลาที่แวะมาอยู่บนโลกใบเดียวกัน
ก็พอแล้วมั้ง

และถ้ามันจะมีกฎอะไรซักกฎให้ความรัก
กฎของเราคือ
เราจะไม่มีกฎอะไร
นอกจากการดูแลความรู้สึกของคนสองคน
ด้วยการสื่อสาร
เพราะระหว่างที่ยังชีวิต สิ่งที่เราทำได้ คือสื่อสาร


(คอนเสริ์ตนี้ ได้ไปนั่งอยู่ตรงนั้นตอนนั้นพอดี มีความสุขมาก!)

สครับบ์ กับ เฉลียง อยากให้แลกเปลี่ยนเพลงกันร้องบ่อยๆ
เป็นเสียงที่ทำให้มีความสุข
ทำให้รู้ว่า ความรู้สึกดีดี เวลาทำลายไม่ได้
ไม่ว่ายุคไหนๆ ก็จะมีเสียงแบบนี้ คอยอยู่เป็นเพื่อน
งงไปด้วยกัน โตไปด้วยกัน

ขอบคุณที่โชคดีเกิดมาได้ฟัง
🙂