“everybody falls … sometimes ,, in love”
(and this is how she falls)

On the long and winding road
to love she says
let me walk
let me fall
i’ll dance myself back
to where i really belong
soon

right there she falls
in front of you
it’s deep and she’s down
because of you 
alone and small
she calls for you

she digs and jumps
into some dark hole
only just to find
some kind of stone

she is on her own
she’s there by her will
she’ll be back soon
she knows that she will

but love
love is there
still
deep and down
where she’s found
that there’s no you

why does it always come to this?
it hurts,
doesn’t it?

so
right there she stands
in front of you
trying to understand
that it’s not you

“poor girl from nowhere
 i wish you knew
that there’s nothing else there
you could do”

“but i thought it was you
at least i can do”

so
right there she cries
just behind
“good bye”

there’s no permission to stay
that’s why she’s on her way
home

the road is long
and winding as always

but just like any other days
she knows her favorite songs
but just like any other days
she remembers how to dance her way
back home

right there she writes a little poem
about it
while trying to remember
about you

and the fall
it isn’t really bad
it isn’t really sad
at all

because you has become
one of her favorite songs
the one she will always know
by her heart
how to dance along
with memories, possibilities, and stories
in her head

“หลุมที่ทุกคนตก”

เธอตกหลุมรัก
แต่พอเธอตกลงไป
ถึงพื้นดินที่อยู่ด้านล่าง
เจ็บสาหัส

เธอปีนกลับขึ้นมา
ด้วยความเกลียด

ทำไมมันถึงลงเอยแบบนี้ตลอด
มันไม่ยุติธรรมเสียเลย
ทำไม ทำไม

เธอทำทุกวิธีทางเพื่อจะหาเหตุผล
เธอทำทุกวิธีทางเพื่อจะเข้าใจ
แต่สุดท้ายเธอยอมแพ้
แล้วกลับบ้าน

..ร้องไห้…

ท่ามกลางความสิ้นหวังที่เกินกว่าคนๆนึงจะรับได้
ความสิ้นหวังที่ไร้ซึ่งทางออกใดๆทั้งปวง
เธอเดินเข้าไปในห้องครัว
แล้วหยิบมีดขึ้นมา
หั่นต้นหอม
เพื่อที่จะทำข้าวผัด

หลังจากกินอิ่มท้องด้วยความสุขครั้งสุดท้าย
เธอเดินเข้าไปในห้องเก็บของ
หยิบเชือกอย่างหนาออกมาสองเส้น
พร้อมกับเก้าอี้ทรงสูง

…เธอร้องไห้อีกครั้ง…

เดินไปที่ต้นไม้ใหญ่ในสวนหลังบ้าน
เอาปลายเชือกผูกไว้ที่บนกิ่งไม้สูง
ตัดสินใจแน่วแน่
ว่าเธอจะทำชิงช้า
ที่โยกเล่นไปมา
ได้อย่างสนุกสนาน

เธอค้นพบความจริงชั่วคราว
ว่าการนั่งบนชิงช้า
มันเป็นการรอไปด้วย
เล่นไปด้วย

 =)