คนที่ยังไม่เคยมีใครมาตายใส่ซึ่งๆหน้า
คงไม่สามารถจินตนาการได้ถึงปริมาณของก้อนความทุกข์
ที่มาพร้อมกับความตายของใครสักคน
ถึงจินตนาการไปได้
ก็คงไม่มีทางรู้สึกล่วงหน้าไปได้

แค่คิดว่าคนที่นั่งยิ้มอยู่ตรงหน้าเราตอนนี้
สักวันหนึ่งจะหายไปเฉยๆ
โดยที่เราจะติดต่อกันอีกไม่ได้เลย
ไม่ได้เลยจริงๆ

จะลองเดินไปหาในที่เก่าๆ
ก็ไม่มีวันได้เจอ
จะนั่งอยู่เฉยๆจนกว่าจะถึงเวลาที่นัดกันอย่างเคยในทุกวัน
ก็ไม่มีวันจะกลับมา
จะพูดอะไรที่ปกติจะถูกเถียงเสมอ
ก็ไม่มีวันได้ยินอะไรอีก
จะหันไปกี่ครั้ง
ก็ไม่มีคนๆนั้นนั่งอยู่ตรงนั้นแล้ว

แค่จินตนาการยังฟังดูเจ็บปวดขนาดนี้
ถ้าคนๆหนึ่งมาตายใส่ซึ่งๆหน้าจริงๆล่ะ

——————-

ความตายเป็นอะไรที่แปลกมากแต่ก็ธรรมดามากจนไม่น่าเชื่อ
แปลกและธรรมดามากจนเราไม่อยากเชื่อกันว่า
วันหนึ่งเราก็ต้องตายกันหมด

แล้วทำไมมันถึงฟังดูน่าเศร้านัก
หรือเป็นเพราะเราไม่อยากลืมคนๆหนึ่งไปเฉยๆ

ถ้าไม่อยากลืม เราก็ควรต้องจดจำ
แล้วเราจะเลือกจดจำความตายหรือชีวิตของคนที่เรารักล่ะ
คำตอบของเราคือชีวิต

ความเศร้าที่เกิดจากความตายของคนที่เรารัก
หลักๆน่าจะมีสองสาเหตุ

อย่างแรกคือ เค้าไม่ได้อยู่ข้างๆเราแล้ว
เหตุผลนี้ ควรจะตัดไปอย่างแรก และไม่ควรเศร้าให้มากมายนัก
เพราะมันจะเป็นแค่ความเห็นแก่ตัว ที่เราอยากให้เค้าอยู่เพื่อเรา
ทั้งๆที่ตอนที่เค้าอยู่ เค้าก็อยู่เพื่อตัวเองด้วย

อย่างหลังคือ เค้าไม่ได้มีโอกาสอยู่ต่อไปเพื่อตัวเค้าเองแล้ว
เหตุผลนี้ ควรจะใส่ใจบ้าง และถ้าจะเศร้าและเสียดายแทนก็ไม่ผิดอะไร
แต่ต้องไม่ลืมว่า เค้ามีโอกาสมีชีวิตมาแค่ไหน เราไม่ได้ร่วมรับรู้ทั้งหมด
เค้าอาจพอใจในชีวิตที่ผ่านมาแล้วก็ได้
เพราะฉะนั้นถ้าเป็นไปได้
บอกคนที่เรารักทุกวันให้เค้าใช้ชีวิตของเค้าให้เต็มที่
บอกให้เค้ามีความสุขกับทุกวันในชีวิต
เพื่อเวลาที่เค้าตาย
เราจะได้จดจำชีวิตที่ดีของเค้าเอาไว้

แล้วความตายก็จะได้ไม่เศร้านัก
ถ้าได้ใช้ชีวิตมาดีอย่างใจต้องการแล้ว

—————

คิดถึงพี่
แต่ไม่เศร้านะ
อยู่อยู่ก็คิดถึง
เราจำได้นะ
ที่พี่นั่งยิ้มอยู่ตรงหน้าเรา

=)