บักตินกล่าวเปรียบเทียบระหว่างนักเขียนและกวีเอาไว้ว่า

กวีคือผู้ที่ใช้ภาษาของตัวเอง มาอธิบายโลกต่างด้าว
ส่วนนักเขียนคือผู้ใช้ภาษาต่างด้าว มาอธิบายสิ่งซึ่งเขาคุ้นชินดีอยู่แล้ว

กวีมีแนวโน้มที่จะอนุรักษนิยมได้ง่าย
เพราะจุดมุ่งหมายของกวีคือการบีบบังคับโลกภายนอกให้อยู่ภายใต้ภาษาที่เขาคุ้นเคย

ส่วนนักเขียนนิยาย (หรือเรื่องแต่งร้อยแก้วชนิดอื่นๆ ) จะเปิดกว้างมากกว่า
และยอมรับว่าภาษาของตัวเอง บางทีอาจไม่สามารถนำมาใช้กับปรากฏการณ์บางชนิดได้