กลับมาได้แล้ว!!

อยากนั่งแหงนหน้ามองฟ้าฟังเรื่องเล่าของมึง
แล้วแสดงความคิดเห็นกับความรู้สึกของกู
ทุกอย่างไม่ต้องกั๊ก
คุยกับมึง
เหมือนกูได้อ่านหนังสือไปเขียนบันทึกไป

อยากให้มึงนอนหลับตาฟังเรื่องเล่าของกู
แล้วแสดงความคิดเห็นกับความรู้สึกของมึง
เท่าที่มึงทำได้
คุยกับกู
เหมือนมึงได้เดินทางไปวาดรูปไปมั้ย?

พิธีกรรมของเพื่อน
กูคิดถึงมาก

บางทีคนเราก็ไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าเพื่อน
เนอะ

เป็นเพื่อนกันแบบนี้ไปเรื่อยเรื่อยเท่าที่จะทำได้

เพื่อนที่อยากรู้และเป็นห่วง
ความเป็นไปในชีวิตกันและกัน
ในระยะห่างที่พอดี
ไม่เคยอึดอัด
ไม่เคยห่างเหิน

เป็นความรู้สึกที่กูจะไม่ยอมแลกกับอะไรทั้งนั้น

🙂