มีบางเวลา
ฉันมีน้ำตาไม่มีเหตุผล
นั่งจมอยู่กับคำถาม
ที่สร้างแต่ความสับสน

ความคิด ความฝัน ปะปน เหลวไหล
จิตใจลอยล่อง หลุดไกล ออกไป
แต่ตัวฉันไม่อาจเคลื่อนไหว
ยังติดค้างอยู่ข้างใน
ตัวฉันเอง

แล้วฉันก็เริ่มร้องไห้
ทั้งที่เมื่อสามนาทีที่แล้ว
ฉันยังยิ้มได้

ทำไม
จู่ๆทุกอย่างก็นิ่งไป
แล้วฉันก็ร้องไห้
เพราะฉันไม่รู้สึกอะไรอีกเลย

ฉันหยุดอยู่ตรงนี้
แล้วชีวิตก็ไหลผ่านฉันไป
ขณะที่ฉันไม่ยอมขยับไปไหน
หยุดอยู่กับทุกสิ่งที่ฉันคิด
ฝังมันทั้งเป็นไว้ข้างข้างฉัน
ตลอดไป

แล้วจู่ๆ
จะมีนกสักตัวบินมาเกาะที่หน้าต่าง
นกตัวนั้นจะเริ่มร้องเพลง
เล่าเรื่องราวของโลกสับสน
โลกที่เต็มไปด้วยผู้คนคล้ายคล้ายฉัน
พวกเขายังคงเดินต่อไปในทุกทุกวัน
นอกหน้าต่างบานนั้น
เสียงเพลงทำให้ฉันอยากลุกออกไปดู

แล้วจู่ๆ
จะมีลมวูบหนึ่งพัดหน้าต่างให้เปิดออก
ลมวูบนั้นพากลิ่นดินกลิ่นน้ำกลิ่นดอกไม้
เล่าเรื่องราวของโลกกว้างใหญ่
โลกที่เต็มไปด้วยสิ่งสวยงามที่ฉันเคยประทับใจ
พวกมันยังคงสวยงามและมหัศจรรย์อยู่อย่างนั้นในทุกทุกวัน
นอกหน้าต่างบานนั้น
สายลมทำให้ฉันอยากลุกออกไปดู

อีกครั้ง
~~ 

ทุกวินาที วันนี้ ทุกช่วงเวลา
เหมือนนาฬิกา ได้หยุดหมุน
ค้าง

ฉันยังดำเนินอยู่บนนี้
โลกที่มี

สายลมแสงดาว มีท้องฟ้า

ยามลมพัดโชย พัดพาโพยกิ่งใบ
ยามแสงรำไร เหมือนเป็นลิขิต
เส้นทาง


~~
โลกเราหมุนไป
แต่ในใจยังตั้งคำถาม กับตัวเองตลอดเวลา

โลกใบนี้นั้นยังหมุนไป
อย่าให้ใจเราหยุด เหมือนวันนี้

โลกเราวุ่นวาย
ทุกวันนี้ฉันหายใจ

โลกใบนี้นั้นยังหมุนไป
อย่าให้ใจเราหยุดเหมือน “ตัวฉัน”

~~
สุดท้ายแล้วทำไม เราจึงรักโลกใบนี้
โอ้ว