ผมไม่รู้ว่าคุณเติบโตมายังไง ไม่รู้ว่ามีเรื่องเศร้าซ้ำซาก ตลกร้าย หรือความเปลี่ยนแปลงกระทันหันในชีวิต เช่น ความตาย และความโดดเดี่ยว เกิดกับคุณตั้งแต่คุณอายุเท่าไหร่ และคุณเลือกที่จะจำมันไว้ละเอียดแค่ไหน (ผมรู้แค่ว่าคุณนับและจดจำนวนบ้านของคุณไว้)  หรือคุณทบทวนเพื่อที่จะยอมรับมันวันละกี่ครั้ง (ผมรู้ว่าแค่ที่ผมได้อ่าน นั่นก็มากกว่าคนทั่วไปเขาทำกัน)

ผมไม่รู้จักความสวยงาม ไม่คิดว่ามีจริง แต่ผมรู้จักความเศร้าดี เมื่อผมได้อ่านเรื่องของคุณ ทำให้ผมรู้สึกว่า คุณคงได้เห็นความไม่สวยงามมามาก แต่กลับยังมองโลกในแง่ดี พูดถึงสิ่งสวยงาม และมีความสุขกับเรื่องเล็กๆน้อยๆได้  แล้วมันไม่ใช่เพราะคุณเห็นโลกมาน้อย หรือไม่ประสา แต่ตรงข้าม อะไรซักอย่างบอกผมว่า มันเป็นเพราะคุณเห็นมามากเกินไป จนคุณซึ้งถึงความสำคัญของการมองข้ามความเศร้า ของการมองเห็นความหวัง  และผมว่านั่นเป็นความสวยงามของคุณ

ผมเห็นความพยายามมากมายเหลือเกินที่คุณจะ หาเหตุผล ทำความเข้าใจ ปลอบโยน ให้กำลังใจตัวเอง เพื่อกลับมามองโลกในแง่ดีได้ในที่สุด หลังขั้นตอนการทบทวนของคุณ

บ่อยครั้งที่จู่ๆเรื่องเล่าของคุณดูเศร้า สับสน อย่างไม่มีเหตุผล มืดมนจนจะหายไป แต่ไม่นานคุณจะกลับมาสดใสอีกครั้งอย่างไม่น่าเชื่อ  ผมว่านั่นไม่ใช่ธรรมชาติของนิสัยมนุษย์ มันน่าจะเป็นวิธีการส่วนตัวของคุณ แต่ผมว่ามันไม่ใช่โรคสองขั้วหรืออะไรอย่างที่คุณว่านั่น หรือถ้าคุณว่ามันเป็นโรค ผมก็ว่ามันคงเป็นโรคที่ดีกว่าโรคซึมเศร้าอย่างเดียวว่ามั้ย เพราะโรคสองขั้ว อย่างน้อยคุณจะแน่ใจได้ว่า คุณจะมีช่วงที่กระตือรือร้นที่จะมีความสุขกับชีวิตถึงที่สุดเหมือนกัน นั่นแปลว่าคุณจะมีความหวังที่จะหายจากความเศร้าชั่วคราวนั่นได้เสมอ  ผมว่าถ้าโรคนี้มีอยู่จริง ไม่ใช่แค่ผลของอารมณ์  มันก็เป็นโรคที่น่ารักดีด้วยซ้ำไป

การที่คุณพยายามทำความเข้าใจธรรมชาติของตัวเองเพื่อจะได้ยอมรับสิ่งที่คุณเป็น ทำให้คุณต้องทบทวนอดีตเสมอใช่มั้ย งั้นคุณต้องเป็นคนที่เข้มแข็งมากพอที่จะเผชิญซึ่งๆหน้ากับความเจ็บปวดซ้ำๆ ที่ผมรู้เพราะผมไม่ใช่คนแบบนั้น ผมโทษทุกอย่างที่ตัวเอง  บางทีผมอาจจะขี้ขลาดเกินกว่าที่จะยอมรับว่าผมไม่ได้สมบูรณ์แบบ

การที่คุณต้องพยายามมากขนาดนั้นเพื่อที่จะแก้ไขตัวตนที่บิดเบี้ยวจากผลของอดีต ทำให้ผมเศร้า แต่ไม่ทำให้ผมสงสารคุณเลย เพราะคุณผ่านมันไปได้ และคุณดูมีความสุขขึ้นเสมอในแต่ละครั้ง นั่นทำให้ผมนับถือวิธีการของคุณ และอยากมุ่งมั่นที่จะมีความสุขให้ได้สักเสี้ยวหนึ่งของชีวิตคุณในตอนนี้

ชีวิตผมไม่สวยงาม มันเป็นแบบนั้นมานานเหลือเกิน มันอาจเป็นความโชคร้าย แต่ผมเพิ่งรู้ว่าผมโชคร้ายกว่าที่ไม่เชื่อว่าตัวเองจะมีความสุขได้ เลยไม่เคยคิดจะพยายามด้วยซ้ำ ผมอยู่กับความรู้สึกแย่ๆกับทุกอย่างที่ทำให้ผมเป็นอย่างทุกวันนี้

แต่ผมโชคดีที่ได้มารับรู้เรื่องราวของคุณ แม้เพียงส่วนเล็กและผิวเผินของสิ่งที่คุณเจอมา ผมหวังว่าคุณจะยังมีความหวังและความสุขได้ เพราะนั่นเป็นการยืนยัน ว่าเป็นผมที่ผิดเอง ที่ไม่รู้จักมีความหวังและปฏิเสธความสุขตลอดมา

 ปล. ผมเข้ามาอ่านบันทึกของคุณได้เพราะเซิร์จหาคำว่า หญิงสาวผู้หวาดกลัวความสุข 
.. หนังสือเรื่องนี้เป็นหนังสือดีๆเล่มหนึ่ง ผมก็เลยอยากรู้ว่ามีใครที่โชคดีได้อ่านบ้าง เขามีชีวิตแบบไหนถึงได้รู้สึกได้ถึงหนังสือเล่มเดียวกับผม

เวลาที่ผมอ่านเรื่องนี้ ผมเห็นชีวิตตัวเองเป็นอย่างนางเอกของเรื่อง ผมอยู่กับความรู้สึกผิดเสมอมา ผมมีรอยสักคล้ายๆอย่างนางเอกด้วย จากบันทึกที่คุณเขียน ผมว่าคุณคล้ายกับพระเอกนักจิตวิทยาเด็กคนนั้น คนที่พยายามทุกวิธีที่จะรักษาเด็กในตัวทุกคนไว้

ผมไม่ได้ตั้งใจมานิยายอะไรเอากับคุณ  แค่รู้สึกดีๆจึงอยากแบ่งปันเท่านั้น  หวังว่าจะไม่ข้ามเส้นเกินไปกับจดหมายยาวๆฉบับนี้ ที่ผมเขียนเล่ามา ตั้งใจอยากจะทำให้คุณสบายใจได้บ้าง ว่าสิ่งที่คุณทำอยู่นั้น ผมนับถือและหวังจริงๆให้มันเป็นประโยชน์กับคุณ

ผมชอบมากที่คุณเขียน ว่ามันไม่สำคัญว่าโลกทำอะไรกับเรา แต่สำคัญว่าเรารับมือกับโลกยังไง

มันเปลี่ยนความคิดผมไปเลย บางทีผมไม่น่าจะพยายามหาเหตุผลให้กับเรื่องที่มันเกิด แต่แค่หาเหตุผลให้ตัวเองยอมรับมันให้ได้บ้าง อย่างที่คุณทำอยู่

ขอบคุณครับ

จะเป็นอะไรมั้ย ถ้าจะติดตามอ่านอย่างนี้ไปเรื่อยๆ
ถ้าให้มีเหตุผล ก็คือผมเหมือนยังเอิญได้รับรู้เรื่องราวของเพื่อนที่ไม่สบายคล้ายๆกัน
จึงเป็นห่วงเท่านั้น

จริงๆแล้ววันนี้มีความหมายบ้าง เพราะเป็นวันเกิดของผม เลยคิดว่าจะทำอะไรดีๆให้ตัวเอง
อย่างเช่นการเขียนมาคุยกับคุณ

ขอจบแบบเชยๆละกัน

สู้ๆนะครับ

🙂

 ————————————–

ของขวัญวันเกิดนะ
ใกล้วันเกิดเราแล้วเหมือนกัน
แบ่งกัน

ที่ผ่านมาเราโตมายังไง
ไม่สำคัญ
เท่าวันนี้
ที่เรายังเติบโตต่อไป
ในทุกทุกวัน

วันเกิด

จงเติบโต
อย่างภูมิใจ เต็มใจ ตั้งใจ
และจริงใจ

จงเติบโตเป็นใคร
ที่ทำอะไรอะไร กับใครใคร
อย่างที่จะทำกับตัวเอง

จงเติบโตเป็นคนที่ตัวเธอเองในอดีต
จะชื่นชมและภูมิใจ
เมื่อเห็นว่าเธอผ่านมันไปได้

จงเติบโตจากวันนั้น ที่นั่น กับ เรื่องนั้น
มาอยู่ในวันนี้ ที่นี่ เวลานี้
กับเรื่องนี้ให้ได้

จงเติบโตแบบค่อยเป็นค่อยไป
จงเติบโตต่อไป
ตัวฉัน


และทุกทุกอย่างต้องการที่ทางของมัน

=)