กะแล้วว่าต้องอ่าน 😉

ระหว่างเขียนหนังสือเล่มนี้
ฉันถามตัวเอง
ว่าใครกัน
ที่จะถูกดึงดูด
ให้หยุดและหยิบ
หนังสือเล่มนี้
ด้วยคำสั้นสั้นอย่าง
“กลอนเปล่าแก้ป่วย”

ใครกันที่ป่วยไข้
และคิดจะเยียวยาตัวเอง
ด้วยบทกวีอิสระ


ใครคนนั้นคงต้องเป็นคนคิดมาก
ใครคนนั้นคงอยากหยุดคิดบ้าง

เพราะฉันเองก็ป่วยไข้
และฉันเยียวยาตัวเองด้วยบทกวี
และฉันเป็นคนคิดมาก
ฉันจึงอยากหยุดคิดบ้าง

เราอาจจะป่วย
ด้วยความฝัน ความหวัง
ความเศร้า ความเหงา
ความรู้ ความไม่รู้
ความรัก
หรือ ความไม่รัก
ในรายละเอียดที่เป็นส่วนตัว

แต่เราล้วนป่วยไข้
ด้วยความคิดของเราเอง
เหมือนเหมือนกัน

นอกจากนั้น
เรายังอยากจะมีความหวัง
ที่จะหาย
เหมือนกัน
ใช่ไหม
?

สองสามร้อยหน้านับจากนี้
บทกวีอิสระของฉัน
จะกลายเป็นบทสนทนาระหว่างเรา


เราจะแก้ป่วยไปด้วยกัน

จะเป็นอะไรไหม
ถ้านับจากบรรทัดนี้ต่อไป
ฉันจะคุยกับเธอ

จะเป็นการรบกวนไหม
ถ้านับจากนี้ต่อไป
ฉันอยากให้เราได้คุยกัน

ฉันไม่รู้จักเธอ
เธอไม่รู้จักฉัน
เราไม่รู้จักกัน
แต่เราก็ได้พบกันแล้ว
ด้วยอำนาจของคำแค่สี่คำ

“กลอนเปล่าแก้ป่วย”

สิงหาคม  –  2554
พระอาทิตย์ค้างคืน

Advertisements