วันนี้ปั่นต้นฉบับ กลอนเปล่าแก้ป่วย ส่ง young thai artist award
จัดรูปเล่ม วาดรูปประกอบ แต่งเพิ่มไป ตอนนี้จะสามร้อยหน้าแล้ว
เริ่มนึกถึงประโยคนึงที่ว่า มีอิสระที่จะทำ .. แต่รู้จักหยุดสำคัญกว่า !!
ทำไมหยุดไม่ได้
หรือว่านี่เป็นความสุข
ขอเสพสุขกับความฝันซักพักเหอะ
🙂

อยู่กับต้นฉบับทั้งวัน ปั่นเรื่อยเรื่อย เหนื่อยก็พักฟังเพลง
ตั้งแต่แปดโมงเช้าจนตอนนี้จะตีสองแว้วว
สิบหกสิบเจ็ดชั่วโมง 555
อึด ถึก บ้าพลัง 
มันเป็นวิธีทำงานที่เป็นธรรมชาติ หรือสันดานเนี่ย

ซัดชาร้อนไปสี่แก้ว มาม่าสามซอง
อมลูกอมร้อยกว่าเม็ด
ดมยาดมร้อยกว่ารอบ
และกินคอมฟี่เมทเล่นแก้หิวของหวาน เกือบหมดถุง -..-
ยังไม่อาบน้ำ และลืมรดน้ำต้นไม้

สภาพตอนเย็นยังเป็นมนุษย์ .. ยังยิ้มไหว

แต่ตอนนี้ เป็นแพนด้าตาบวมหน้ามันหัวฟูและเหม็นหืน
เน่าไปตามระเบียบ เรียบร้อยยยO_o

ได้ข่าวว่าส้มส้มจะมีเพลงใหม่ ชื่อ เพลงฝัน
อยากฟังเพลงนี้ช่วงนี้จัง ทำให้เสร็จไวไวล่ะ !!
มีแฟนเพลงรอฟัง =)

ระหว่างรอเพลงฝัน จากส้มส้ม
บิ๊วแรงใจตัวเองกับเพลงนี้ของรุ่นพี่วงการอินดี้การาจร็อคของไทยไปพลาง

เพลงเปิดใจ วงพราว ปี พ.ศ.2538

 

มนุษย์ทุกคนต้องมีหนทาง
ที่ใช้เลือกวางให้ต่างกันไป
เธอฉันหรือใครก็มีความฝัน
ให้สิ่งสิ่งนั้นเป็นจริงสมใจ

และทุกทุกวันมีคนมากมาย
ที่เค้ามอบใจให้กับความฝัน
และคนเหล่านั้นยังคงค้นหา
บางสิ่งที่พาไปสู่จุดหมาย

…  ฯ

จนวัน 16 ปี ผ่านไป
เพลงเกี่ยวกับความฝัน…
ไม่เคยเก่าเลยสินะ

หรือว่าความฝันไม่เคยตาย

!