พักนี้ตะลุยอ่านรวมกวีนิพนธ์เล่มเก่าๆ
ยืมมาจากห้องสมุดเป็นสิบๆเล่ม
ตั้งแต่ซีไรต์ยันใต้ดิน
ปู่เนาวรัตน์ ลุงเสกสรรค์ ลุงไพวรินทร์ กวีหมี่เป็ด ซะการีย์ยา
ลุงจ่าง กวีหนูหล่อ อังคาร กิตติพล กวีคำมงคล ศิริวร แคนโต้ของฟ้า น้าหงา พี่ตุล
ลิสต์กวีมีแต่ผู้ชาย ทำไมเป็นงี้ -*-

กำลังอยู่ในกระบรวนการย่อยหนังสือเพื่อสร้างหนังสือใหม่
we are what we read, we eat what we write
we rewrite what we we don’t like !!

อ่านเล่มไหนไม่ชอบ หงุดหงิด เศร้าหม่นหลุดไหลไกลสุดกู่
เราต้องเขียนใหม่ ต้องรอด !!
บทแรก ยำยำสามเล่มรวมกัน
โลกในดวงตาข้าพเจ้า ของกวีหมี่เป็ด
กับ
เราสูญเสียดวงตาแห่งการเกิดใหม่ ของกวีหนูหล่อ
กับ
ไม่มีหญิงสาวในบทกวี ของซะการีย์ยา

ดวงตากวีช่างไร้แวว
เด็กน้อยหายไปไหน
หญิงสาวหายไปไหน
ไม่ได้แล้ว!!

โลกในดวงตาแห่งการเกิดใหม่

ฉันมีดวงตาของเด็กน้อย
มันเป็นดวงตาแห่งการเกิดใหม่
ที่จะทำให้เธอมองเห็นสีสันของโลกใบนี้ได้อีกครั้ง
หลังจากที่เธอจิ้มตาตัวเองบอด
แค่เพราะไม่อยากเห็น
สีเทาและสีดำ

ฉันมีดวงใจของเพศแม่
มันเป็นดวงใจแห่งการเกิดเก่า
ที่จะทำให้เธอรักความเป็นไปของโลกใบนี้อย่างไม่มีเงื่อนไข
หลังจากที่เธอขยี้ขยำความรู้สึกตัวเองจนบิดเบี้ยว
แค่เพราะไม่อยากรับรู้
ความเศร้าและความไม่สมบูรณ์แบบ

ดวงตาคู่ใหม่กับดวงใจดั้งเดิม
ที่จะทำให้เธอมองเห็น
ที่จะทำให้เธอรัก
ได้อีกครั้ง

อยู่ที่ว่าเธอจะยอมซื้อมัน
ด้วยความเชื่อและตัวตนทั้งหมดของเธอ
รึเปล่า

ปอลอ

ทำไมไม่ค่อยมีผู้หญิงเขียนบทกวี
เอาเวลาไปแต่งตัวเพื่อจะได้แต่งงานเพื่อจะได้เลี้ยงลูกกันหมดแล้วใช่ม้าย !!

หรือว่าเพศหญิงไม่ควรมี “ตัวตน” ?
หรือว่าเพศหญิงไม่ควรมี “ความคิด” ?

หรือว่าเพศหญิงถูกกำหนดให้เกิดมามีตัวตนเพื่อคนอื่น?
เพื่อเพศชาย?
เพื่อมนุษย์รุ่นต่อไป?

ถ้างั้นเพศหญิงที่มีตัวตนทำให้มนุษย์สูญพันธ์รึเปล่า !!
-..-
-..-