เคยมีความคิดชั่วๆ
เห็นแก่ตัวบ้างมั้ย
อยากเช่นการหนีหายไป
จากทุกอย่าง
จากทุกคน

ตั้งแต่เด็กแล้ว
เราชอบคิดว่าอยากเป็นเด็กกำพร้า
อยากให้มีแค่ตัวเองอยู่คนเดียวในโลก
จะได้ไม่ต้องรับผิดชอบกับความรู้สึกของใคร
ไม่ต้องเป็นที่คาดหวัง
ไม่ต้องทำให้ใครผิดหวัง
จะได้ไม่ต้องรู้สึกผิด

เวลาที่อยู่บ้านคนเดียว
เราจินตนาการว่า
ในคืนที่ฝนตก
รถอาจจะชน
ถ้าคืนนี้ทุกคนในชีวิตตายไป
ถ้าคืนนี้ไม่มีใครกลับบ้านมา

เวลาที่เราอยู่นอกบ้าน
เราจินตนาการว่า
ในที่ที่ไม่รู้จัก
เราอาจจะหลงทาง
ไม่มีใครรู้จักที่ๆเราจากมา
เค้าเลยไม่รู้ว่าเราต้องกลับบ้านยังไง
เราเลยไม่ได้กลับบ้าน

ในจินตนาการ
โลกที่มีแค่เรา
เราคงมีความสุขพิลึก
เราคงเบาสบาย
เราอาจจะร้องไห้
แต่เราไม่แน่ใจว่าเราจะเสียใจขนาดนั้น
เห็นมั้ยว่าเราเห็นแก่ตัวขนาดไหน

เวลาที่คิดแบบนั้น
เราทุเรศตัวเองมาก
ไม่ปัญญารับผิดชอบใครเลย
ไม่ปัญญารับผิดชอบตัวเองด้วยซ้ำ
ทำไมเราเห็นแก่ตัวขนาดนี้

มีแผลบางแผล
ทื่รักษายังไงก็ไม่หาย
แผลที่เราทำไว้กับคนอื่น

ทำไมถึงได้อ่อนแอขนาดนี้
มันยากเกินไป
ความสัมพันธ์
เพื่อน ครอบครัว  คนรัก

จะไม่เข้าไปยุ่งกับชีวิตใครอีกแล้ว
เราพยายามแล้ว
แต่คนอื่นไม่พยายามเข้าใจเราเลย

เราต้องการพื้นที่
มันหายใจไม่ออก
เวลาที่คนบางคนถอนหายใจ
เวลาที่คนบางคนหันมามองแล้วไม่พูดอะไร
เวลาที่คนบางคนเปรียบเทียบ
เวลาที่คนบางคนประชด
เวลาที่คนบางคนร้องไห้
เราอยู่ตรงนี้ไม่ได้เลย
ไม่อยากรับรู้

เราเกลียด
เกลียดความรู้สึกผิด
เกลียดที่คนที่บอกว่ารักเรา
ทำให้เรารู้สึกเกลียดตัวเอง

เธอบอกว่า เราเห็นแก่ตัว
เธอบอกว่า เราไม่เคยคิดถึงเธอเลย
เธอบอกว่า เราไม่เคยทำอะไรเพื่อเธอเลย
เธอถามว่า รู้มั้ยว่าความบ้าคือความไม่สามารถที่จะรัก

เราบอกว่า แค่เรารักแบบที่เธอรักไม่ได้
เราไม่ได้บ้า
เรารักแบบที่เราพอทำได้
เราพยายามแล้ว
อย่ามาดูถูกความรักของเรา
อย่างน้อยเราก็ไม่เคยโทษเธอว่าเธอรักไม่เป็น
อย่ามาโทษเราได้มั้ย

เรามีกระเป๋าอยู่ใบหนึ่ง
ที่ใหญ่พอใส่ทุกอย่างที่จำเป็น
เพื่อเริ่มต้นใหม่

เราจัดกระเป๋าใบนี้บ่อย
อย่างน้อยก็ในความคิด

บางทีถ้ามันยังเป็นแบบนี้
เราอาจจะต้องไป
แค่ว่าเมื่อไหร่

เราบอกเธอหลายครั้งแล้ว
ว่าเราไม่ชอบเวลาเธอถอนหายใจ
แต่เธอก็ยังถอนหายใจซ้ำๆ
เสียงมันดัง
เธอถอนหายใจแรงขึ้นเรื่อยๆ

เราว่าเธอตั้งใจ
เพราะเธอรู้ว่ามันทำให้เราเจ็บ

เธอตั้งใจทำร้ายเราด้วยความอ่อนแอของเธอ
เธอทำร้ายเราอีกเมื่อไหร่
เราไปแน่

เราเริ่มรู้สึกแล้วว่า
มันทุเรศ
และเป็นเธอที่เห็นแก่ตัวเหมือนกัน
แต่เธอไม่เคยยอมรับมันด้วยซ้ำ