นั่งวาดรูปนี้เรื่อยๆระหว่างเฝ้างาน
มีฝรั่งคนนึงแวะมาฟังเพลงมานั่งดูแล้ว
แล้วก็เกิดเป็นบทสนทนาในหอศิลป์อีกครั้ง =)

ท้าวความ…

เมื่อศุกร์แรก
ได้คุยกันเรื่องหนังสือกับคนคนหนึ่ง ได้คุยเรื่องเพลงพี่ตุลกับแฟนคลับพี่ตุล
ได้คุยเรื่องศิลปะกับพี่สาวกระโปรงม่วง ได้ฟังลุงนักวาดพอร์เททเล่าเรื่องความตายให้ฟัง

เมื่อศุกร์ต่อมา
ได้เล่าเรื่องย่อหนังสือให้คนอีกคนฟัง คนที่ถามว่า วันนี้ทำอะไรที่มีประโยชน์แล้วบ้าง?
แล้วบอกว่าการเล่าเรื่องหนังสือให้คนบ้าฟังก็เป็นความดีอย่างหนึ่งนะ !!
ได้เล่าเรื่องชุดนักศึกษามหาลัยในไทยให้พี่สาวคนญี่ปุ่นที่สงสัยแบบฟอร์มน้องๆมหาลัยที่กำลังมาเขียน

เมื่อศุกร์ก่อนหน้านู้นนนได้คุยกับคู่รักฮิปปี้ที่ตอนสุดท้ายก็แลกแผ่นซีดีกับสร้อยคอหินสีกันไป

เมื่อศุกร์ก่อนหน้านู้นนน
ได้คุยกับญี่ปุ่นที่บอกว่าเปิดเพลงเพราะดี ฟังได้เรื่อยๆ เหมือนนั่งมาคาเฟ่
ได้คุยกับป้าทำความสะอาดแล้วก็น้องยามหญิงเรื่องศิลปะกับคนใช้แรงงาน

จนมาเมื่อศุกร์ที่แล้ว
ได้คุยกับพี่โน เป็นพี่ผู้หญิงอายุสามสิบกว่าๆ อายุมากกว่าเราหลายปี
เจอกันครั้งแรกแต่คุยกันได้อย่างคนที่รู้จักกันมานาน
เริ่มจากพี่โนเดินมาทักเพราะเห็นเรานั่งอยู่คนเดียว
คุยกันไปมาเข้าเรื่องธรรมะ ชีวิต ปรัชญาอะไรไปมากมาย
แต่ไม่ได้คุยในเชิงอวดรู้อย่างที่เคยเจอบ่อยๆ เป็นการคุยเชิงแลกเปลี่ยน
เราอยากจะฟังเรื่องที่พี่เค้าคิด พี่เค้าก็อยากฟังเรื่องที่เราคิด ผลัดกันไปมา
ตั้งแต่บ่ายสาม จนถึงสองทุ่มครึ่ง ห้าชั่วโมง สุดท้ายเราก็แลกเมลล์กันไว้
เราบอกพี่โนว่า สิ่งที่เราคุยกันวันนี้ กับเพื่อนที่รู้จักมาเป็นปี เรายังไม่เคยคุยเลย
พี่โนพูดคำนึงว่า เหมือนเราสื่อถึงกันได้ ดีใจมากเลยที่ได้มาเจอกัน
ก่อนไป เราจับมือกัน แล้วก็กอดพี่โนทีนึง เป็นความรู้สึกที่ดีมาก
ความรู้สึกว่าสื่อสารถึงมนุษย์คนอื่นได้

มาศุกร์นี้ ตอนบ่ายๆได้คุยกับน้องผู้ชายปีหนึ่งที่กำลังจะซิ่วมาอยู่อักษรจุฬา
น้องแกก็ระบาย เล่า ปรึกษา ปรับทุกข์เกี่ยวกับชีวิต การเรียน อนาคต
ทั้งที่เราเพิ่งรู้จักกัน แต่เราก็คุยกันอย่างเปิดใจ
พอน้องจะไปก็ไหว้เราทีนึง เป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูกอีกครั้ง

พอมาตอนเย็นมาฝรั่งคนที่ว่าเดินมาจากส่วนไหนของโลกก็ไม่รู้ ชื่ออะไรก็ไม่รู้

Farang : “Such edible shit you have here!!
                  it’s semi-abstract. Your doodle”
Sun        : “what do you see?”
Farang : “eyes, people, birds, waves..
                   all in circle, it’s zen, isn’t it!”
Sun :       “haha zen it is! it’s zen because you’re zen. i can tell”
Farang  : “i’m interested! eastern wisdom has something in it”
Sun :         “i’m, too. I also like wordplay, what you just say,
                    edible shit, i like that! i like paradox!”
Farang  : “i like it,too. what’s your favorite paradox?
Sun :         “right now?,
                    relatively free, lively death, comprehensive nonsense …”
Farang  : “that tells a lot you know.
                    it could be deadly life or nonsense comprehension ..”
Sun :          “i see. it’s all the matter of attitude”
Farang  :  “yep, priority!”
Sun :         “you’re sooo cool”
Farang  : “we are!!”
Sun :          “is it right to compliment people of our own kind?”
Farang  :   “you mean is it wrong to praise yourself sometimes?   it’s wrong not to.
Sun :          “wait a minute! i have to write those down !!”

มานั่งนึกดูรู้สึกโชคดีที่มาทำงานที่หอศิลป์
เรารู้สึกว่าได้เจอเพื่อนแบบที่อยากจะเจอมาตลอด
เราว่าเราเจอสิ่งแวดล้อมที่เราชอบแล้ว
บางทีการอยู่ผิดที่ผิดทางก็ทำให้เราสับสน
คิดว่าเราไม่ใช่คนของที่นี่

จริงๆแล้ว เราก็แค่ต้องเปลี่ยนที่เปลี่ยนทางบ้าง
ไปเจอผู้คนใหม่ๆที่ศิลปะจะพาเราไป
ไปมีความสัมพันธ์แบบ “ผ่านพบไม่ผูกพัน”
อย่างอ.เสกสรรค์นี่คงดีแล้วมั้ง
แบบไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ อย่างพี่ตุลว่า

อีกอย่างที่เราดีใจคือ
สิ่งที่ทำให้มีคนมาคุยกับเรา คือเพลงที่เราเปิด หรือภาพที่เราวาด
อย่างพี่โน กับฝรั่งหลายคนที่เป็นแบ็คแพคจะเข้ามาทักเพราะอยากรู้ชื่อเพลงที่เปิดอยู่
อย่างน้องที่เรียนศิลปะบางคนก็มาทักเพราะเห็นเรากำลังวาดรูป
อาจจะยากหน่อยที่คนไทยจะเข้ามาทักทายกันแบบนี้ มันมีความเขินอะไรซักอย่าง
เราก็เขิน แต่บางครั้งลืมๆเขินไป ก็ทำให้ได้รู้จักคนที่อยากรู้จัก แล้วมันก็คุ้มมาก

มันอาจจะเป็นการรู้จักกันที่ไม่นำไปสู่อะไรที่ถาวร
แต่ก็ลึกซึ้งกว่าความสัมพันธ์ถาวรมากมายที่เราเคยรู้จัก

ปอลอ เพลงที่เปิดตอนที่ฝรั่งคนนั้นเดินเข้ามาคุยคือ
เพลง people watching ของ Jack Johnson
อัลบั้ม Curious George

เราเลยอยากเรียกฝรั่งคนนั้นว่า จอร์จ !! บร๊ะเจ้าจ๊อดดนั่นเอง -*-

Well I’m just people watching
The other people watching me
And we’re all people watching
The other people watching we

We’re as lonely as we wanted to be
We’re all as lonely as we wanted to be
Just as lonely as we wanted to be
I’m just you, you’re just me
But it’s only true if we believe

Well there really ain’t no use in stopping
What nobody never told me not to do
So I’ll keep people watching, watching me now
Finding my way back to you

I see so many feet going so many ways
People passing by, they got nothing to say
All on our own, just watching and confused
Nobody told me what to do
I can’t stop breaking all the rules