เพิ่งไปนั่งรับฟังความอัดอั้นของเพื่อนคนนึงมา
เพื่อนผู้เป็นเด็กแนวเมามาย
ระบายว่าไม่มีใครยอมรับผลงานของมันเลย
มันโทษวงการ โทษผู้คน โทษการตลาด โทษทุนนิยม โทษโลก
มันว่า ไม่มีใครเข้าใจมันเลย
มันถึงกับหาว่า คนอื่นไม่มีศิลปะ !!
” ทำเพลงมาตั้งนาน มีแฟนเพลงแค่เนี๊ยะ กูจะทำต่อไปทำไมวะ ?? ”

เราเข้าใจอารมณ์นี้
ใครใครก็อยากมีผู้ชม อยากได้รับการยอมรับในสิ่งทีตัวเองเป็น
มันอยู่ในความต้องการพื้นฐานของมนุษย์ที่เป็นสัตว์สังคม
ยิ่งเป็นพวกศิลปินที่ตัวตนเยอะด้วย ยิ่งต้องการการยอมรับ

แต่ถ้าไม่มีผู้ชม ไม่ได้รับการยอมรับ แล้วเลิกทำ
แสดงว่าที่ทำมาตลอด ทำเพื่อคนอื่นหมดเลยใช่มั้ย ??

เราก็ถูกเรียกว่าเป็นเด็กแนวบ่อยๆ
ความคิดของเราอาจไม่ใช่ความคิดที่สื่อถึงผู้คนได้ในวงกว้าง
แต่เราว่ามันเป็นข้อดีด้วยซ้ำไป
เราว่าความชื่นชมชื่นชอบเห็นพ้องกันในทัศนคติ
เรื่องพวกนี้เน้นคุณภาพมากกว่าจำนวน
แค่คนเดียวที่เราสื่อสารด้วยได้
ก็มีความหมายมากมายแล้ว

คิดแบบนี้แล้วนึกถึงเพลงนี้

 

ความฝันของเธอเพื่อใคร

หากเธอมีความฝัน
และฝันมันอย่างจริงใจ
แม้สุดท้ายแล้วมันไม่เป็นจริงอย่างใคร
ความฝันนั้นก็จะไม่หายไปไหน
แม้ไม่ได้รับการยอมรับ
ความฝันของเธอก็ไม่มีวันตาย

เพราะไม่ว่าอย่างไร
เธอก็ยังคงเชื่อในสิ่งที่เธอฝัน
แม้มันจะไม่ได้รับการยืนยัน
จากใครอื่นเลย
นอกจากตัวเธอเอง

หากเธอมีความฝัน
เพียงเพราะมันเป็นแฟชั่น
หากสุดท้ายแล้วมันไม่เป็นจริงอย่างนั้น
ความฝันก็หมดความหมาย
เมื่อไม่ได้รับการยอมรับ
ความฝันของเธอจึงตาย

เพราะว่าที่ผ่านมา
เธอไม่เคยเชื่อในสิ่งที่เธอฝัน
เธอจึงจำเป็นต้องพิสูจน์
ให้โลกได้เห็น
รวมทั้งตัวเธอเองด้วย

เธอเคยได้ยินใช่ไหม
ศิลปินมากมายเพิ่งเป็นที่ยอมรับ
หลังจากที่เขาตายไปแล้ว

คนแรกที่ควรจะเชื่อในความฝันของเธอคือตัวเธอเอง
คนเดียวที่จำเป็นต้องเชื่อในความฝันของเธอคือตัวเธอเอง

นอกจากนั้น
คือของขวัญ
ที่ความฝันของเธอพิสูจน์ตัวของมันเอง

 ถ้าไม่ได้ทำเพราะความสุข
แต่ทำเพื่อพิสูจน์
คงเหนื่อยเกินไปแล้วล่ะ
เลิกเหอะ !