ถ้าเป็นยังเพื่อนกันนะ
ป่านนี้คงยังได้ไปนั่งเล่น
ดูฟ้าดูน้ำดูผู้คนแถวไหนก็ได้เมื่อไหร่ก็ได้

ที่ของมึง กูก็ไปได้
ที่ของกู มึงก็มาได้
ไม่ต้องชอบ ก็อยากจะไปรู้ไปเห็น
ไม่ต้องชอบ ไม่ต้องเห็นด้วย
แต่ไม่โกรธ ไม่น้อยใจ ไม่ไร้สาระ

ไม่มีแล้ว
เที่ยวกรุงเทพหนึ่งร้อยบาท
กินขนมปังเลี้ยงปลากันตาย
ต่อราคาของในเซเว่น
อ่านหนังสือฟรีทั้งวัน
ฟังดนตรีสดกับเบียร์คนละขวด
นั่งดูต้นไม้ติดหลอดไฟบนฟุตบาท
ช่วยเด็กสนามหลวงเก็บขวด
คุยกับตาแก่ที่ไม่ได้คุยกับลูกหลานมานาน
กินถั่วอาบังฟรี
ดูหนังลิโด้เรื่องอะไรก็ได้
ผลัดกันแบกน้ำเปล่าขวดลิตร
สุ่มขึ้นรถเมล์ฟรีไปทั่ว
ผลัดกันนั่งริมหน้าต่าง
ตระเวนหอศิลป์
แวะห้างตากแอร์
กินฟรีทุกบู๊ท

ไม่มีแล้วภูเขา กับทะเล
ไม่มีแล้ว นั่งเฉยๆ ไม่ต้องคิดอะไร

ป่านนี้มึงไปนั่งอยู่แถวไหนก็ไม่รู้
วันนี้กูนั่งอยู่บนรถเมล์
รถเมล์ขึ้นสะพานปิ่น
ผ่านที่เคยมานั่งดูเจ้าพระยากับมึง
กูก็ลงเชิงสะพาน เดินย้อนกลับมา

เผื่อว่าเจอมึงยืนนับเหรียญค่ารถกลับบ้านอยู่แถวนั้น
เผื่อว่ามึงมีตังเหรียญไม่พอ
กูจะได้ให้ยืม
ได้กลับบ้านพร้อมกัน
เผื่อว่ากูก็ไม่มีตังเหรียญ
จะได้เดินกลับ
เปลี่ยนบรรยากาศ
ไม่เห็นเป็นอะไรเลย
ตังไม่มี ตีนยังมี อย่างที่มึงว่า

มึงไม่กลับมาแล้วจริงๆใช่มั้ย
กูก็บ่นไปเรื่อย
เผื่อมึงยังอ่านอยู่
กูคิดถึงเพื่อนมาก