กลับบ้านได้แล้ว วัยรุ่น
ทางบ้านให้อภัยแล้ว
ที่จริงทางบ้านไม่เคยโกรธ
ไม่เคยโกรธ
มีแต่จะเป็นห่วง

เหนื่อยมั้ย วัยรุ่น!

วันหนึ่งเมื่อถึงวัยหนึ่ง
เธอหนีออกจากบ้าน
เพื่อออกแสวงหา
ตัวตนและที่ทางของเธอด้วยพลังของวัยรุ่น
เธอวิ่งวิ่งวิ่ง
เธอหาหาหา

ไม่เจอ
เธอโกรธเกรี้ยว เธอร้อนรน เธอสับสน เธอหมดศรัทธา
นานไป
เธอต่อต้าน เธอสาปแช่ง เธอกร่นด่า
นานเกินไป
เธอเกลียดชัง

 
วันหนึ่งเมื่อถึงวัยหนึ่ง
เธอจะอยากกลับบ้าน
เมื่อบางอย่างทำให้เธอพบว่า
ตัวตนและที่ทางของเธอ
ก็คือบ้านเกิดที่เธอจากมา

ด้วยพลังของวันเวลา
เธอค่อยค่อยนิ่ง
เธอค่อยค่อยเห็น

เธอเจอ
เธอพอใจ เธอเย็นลง เธอสงบ เธอเกิดศรัทธา
ไม่นาน
เธอยอมรับ เธอขอบคุณ เธออยากตอบแทน
ไม่นานนัก
เธอรัก
… 

จนกว่าจะถึงวันนั้น
ถ้าการแสวงหาทำให้เธอเหนื่อยนัก
เป็นธรรมดาที่เธอต้องหยุดพัก

ถ้างั้น … กลับบ้านกัน!

กลับบ้านกัน
ไม่ใช่กลับบ้านเถอะ!
ไม่ใช่กลับบ้านไหม?

ฉันกำลังชวน
ไม่ใช่สั่ง
ไม่ใช่ถาม

การชักชวนเป็นกิจกรรมของเพื่อน
ฉันอยากให้เพื่อนหายเหนื่อยบ้าง

ไป … กลับบ้านกัน!

ปล. รักนะเด็กดื้อ

จนวันนี้
เธอยังไม่เชื่ออีกใช่มั้ยว่า