โลกของเธอบางคน
บิดเบี้ยวไปกว่าโลกของฉันมาก

ฉันไม่อาจรู้เลยว่า
เธอเคยเห็นภาพอะไรมาบ้าง
ถึงทำให้บางครั้งเธอมีแววตาแบบนั้นได้

ฉันไม่อาจรู้เลยว่า
เธอไม่เคยเห็นภาพอะไรบ้าง
ถึงทำให้หลายครั้งเธอไม่มีแววตา

เท่าที่ฉันทำได้
ฉันนั่งลงข้างข้างเธอ
ริมทางเท้า
ในซอยมืด

ฝนเพิ่งหยุดได้ไม่นาน
ยังคงรู้สึกได้ถึงความชื้น
เธอยังไม่เลิกสูบบุหรี่
แม้ว่าตอนนี้เธอไม่ได้สูบมันใส่หน้าฉัน

การกลับมาเจอกันอีกครั้งโดยไม่ได้นัดหมาย
เหมือนกับการเจอกันครั้งแรกโดยไม่ได้ตั้งใจ

เมื่อเราเจอกันแล้ว
มักจะเป็นฉันที่เดินเข้าไปหาเธอก่อน
แต่เป็นเธอที่เดินเร็วกว่าฉันเสมอ
จุดที่เราเดินมาถึงกันมักไม่ไกลจากจุดที่ฉันยืนอยู่ในตอนแรกมากนัก

เมื่อเธอเดินมาถึงเธอนั่งลงก่อนฉันเสมอ
เมื่อเธอนั่ง
ฉันก็ไม่อยากเดินไปไหนอีก

เรามักจะนั่งข้างข้างกัน
ฉันอยู่ทางขวาของเธอเสมอ
เธอให้เหตุผลว่า
เพราะเธอถนัดขวา
(ที่จริงฉันก็ไม่ได้ถนัดซ้าย
แต่เรื่องแค่นี้ฉันยอมได้)

ตลอดเวลาที่นั่ง
ฉันมองไปข้างหน้า
เธอมองขึ้นไปข้างบน

เธอเป็นคนไม่ชอบพูด
เราจึงสื่อสารกันในความเงียบ
ที่เงียบมากขึ้นเมื่อไม่มีการสบตา

ฉันคงไม่แน่ใจนักว่าเธอนัง่อยู่ตรงนี้
หากเธอไม่จับมือฉันไว้
มือขวาของเธอมือซ้ายของฉัน
รู้สึกได้ถึงความร้อน

หลายครั้งฉันอยากจะลุกขึ้น
ไปนั่งตรงข้ามเธอ
เพราะหากเธอไม่พูด
ฉันอยากจะมองตาเธอบ้าง

แต่ถ้าทำแบบนั้น
ฉันต้องปล่อยมือเธอ
และถ้าหากเธอยังคงไม่มีแววตา
เราคงสื่อสารกันไม่ได้อีก

และครั้งนี้
เธอจะหายไปตลอดกาล

ฉันรู้ดี
เพื่อนรัก
ฉันจะไม่ลุกไปไหน
หากเธอยังจับมือฉันอยู่

ฉันไม่ต้องเห็นเธอก็ได้
ฉันไม่ต้องได้ยินเธอก็ได้
มันไม่จำเป็นเลย

ฉันรู้สึกถึงเธอด้วยวิธีอื่นได้

ด้วยมือข้างขวาของเธอ
ที่อยู่กับมือข้างขวาของฉันเสมอ
แม้เธอไม่อยู่
ด้วยกลิ่นบุหรี่ที่ติดตัวเธอมา
ที่ติดตัวฉันไป
แม้เธอไม่อยู่

—-

ถึงเธอจะไม่เล่าว่าที่ผ่านมาเธอหายไปไหน
ถึงฉันจะไม่ถามว่าพรุ่งนี้เธอจะไปไหนอีก
อย่างน้อยวันนี้เราได้เจอกัน

ฉันได้พูดให้เธอฟังถึงความตั้งใจของฉัน
และหนนี้เธอฟังโดยอยู่กับฉันจริงๆ
เธอไม่เหม่อ เธอไม่จุดบุหรี่สูบใส่ฉัน
เธอเริ่มยอมรับในสิ่งที่ฉันทำ
แม้เธอจะไม่เข้าใจมันในตอนนี้
เธออาจจะยังไม่เชื่อว่ามันเป็นไปได้จริง
ไอการที่จะมีความสุขอีกครั้ง
หลังจากเกิดเรื่องแบบนั้น

แต่ยิ่งเธอไม่เชื่อ ฉันจะยิ่งพยายาม
เพราะเธอเป็นเพื่อน
เพราะเธอเศร้ามามากพอแล้ว

ที่ผ่านมา
แค่วิธีที่ฉันใช้ชีวิต วิธีที่ฉันมีความสุข
ก็ทำให้เธอลำบากใจแล้ว
แต่ตอนนี้
เธอเริ่มยอมรับในความเชื่อของฉัน
ความสุขของฉันไม่ทำให้เธอยิ่งเศร้า
แค่นั้นมันก็ดีแล้ว

ฉันจะทำต่อไป
หวังว่าสักวันจะได้มองตาเธอชัดๆสักครั้ง
ถ้าฉันตั้งใจจริงๆ
บางทีอาจจะได้เห็นตาเธอยิ้ม