มนุษย์ผู้มีหัวใจอ่อนไหว
ระหว่างทางเราพบกับใคร
หากจริงใจกับความรู้สึก
เราผลัดกันก็ปลาบปลื้มใครเขาไปเรื่อย
มากน้อยวัดกันไม่ได้

ฉันเคยคิดว่ามันเป็นความรัก

สุดท้ายคงอยู่ที่ว่า
ชีวิตเราไปกับชีวิตใครได้
ทิศทางเรากำลังไปทางไหน
ทิศทางเราไปด้วยกันได้ไหม

แล้วที่กำหนดเรื่องนี้มีอย่างเดียวคือ
เราจะไปด้วยกันไหม

แค่นั้นมั้ง

แด่มนุษย์ผู้มีหัวใจอ่อนไหว
ที่มองตลอดเวลา
แล้วยังเสือกมองเห็นมากมาย
ทั้งที่ไม่รู้ว่ามองหาอะไร

-..-

เพราะคนที่น่าสนใจนั้นมีอยู่เยอะ
หรือเพราะความสนใจเรามีมากเกิน

หาเหตุผล หาเหตุผล
ไม่ทัน
รู้สึกก่อนทุกทีสิหน่า

อาจไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น แค่สนใจ
อาจรวมไปถึงแปลกใจอย่างอยากเข้าใจ

 มนุษย์ที่เติบโตขึ้นมาด้วยวิธีการแตกต่างกัน
แต่มีการพังทลายลงมาเป็นฐานเหมือนกัน
ยัง มีความรู้สึกอื่นแอบแฝงอยู่อีก แต่ไม่รู้ว่าคืออะไร

เพราะมีความสนใจที่มันไม่หายไปไหน
แต่มันก็ไม่มีที่อยู่ ในความรู้สึก

!

ในหมู่ชนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตนั้น บางคนผ่านแล้วก้ผ่านเลย 
แต่กับบางคนไม่ว่าใกล้หรือไกล
จะได้เจอหรือไม่ กาลเวลาจะผ่านไปเพียงไร หรือชีวิตจะเปลี่ยนแปลงไปเช่นไร
ผู้คนจำนวนหนึ่งก็ยังเป็นผู้คนที่อยู่ในใจ
เป็น  “ผู้คนในชีวิต”  ของผมเสมอ

สงสัยเพราะฉันไม่มีผู้คนในชีวิต
พอฉันเจอใคร
ฉันเลยมองหาเสี้ยวส่วนพวกนั้นจากผู้คนที่ไม่รู้จักแต่รู้สึกได้
เอามาสร้างรวมกันเป็นมนุษย์คนหนึ่ง

สร้างเป็นพี่ขึ้นมา

เป็นสิ่งมีชีวิตอีกครั้ง

คนพวกนั้นคงเป็นพี่ในบุคลิกที่ฉันคิดว่าจะเป็น

หากพี่ยังอยู่มาจนทุกวันนี้

ฉันคิดว่าอย่างนั้นนะพี่

รู้ไหมว่าฉันคิดบ่อยแค่ไหน
ว่าพี่จะยิ้มแบบไหนกัน

จะยิ้มกว้าง
หรือยิ้มมุมปาก
หรือยิ้มในใจ
แต่ฉันมั่นใจ

ว่าพี่จะเป็นคนที่ยิ้มเป็น

แต่ยิ้มนั้นจะเป็นแบบไหนนะ ?

มันเป็นแบบนนี้เพราะฉันรู้จักความรักชนิดเดียว

ความรักของพี่

ฉันว่าพี่พูดถูกเสมอ

ฉันเป็นผู้หญิงที่จริงจังกับความรู้สึกจนไม่รู้สึกอะไรจริงจริง

หรือต่อให้รู้สึกจริงจริงก็จะไม่ยอมรับ

ฉันพยายามจะเป็นผู้ชายมากเกินครึ่งที่ฉันควร

 

but it’s all just the way that we cope with our life

~~