… ถึงตัวฉันในวันนั้น

ขณะนี้เป็นเวลา ตีสอง สามสิบสามนาที และ ฉันยังไม่หลับ ไม่นอน

ฉันเพิ่งได้อ่านทบทวนไดอารี่

ตลอดเวลาเกือบปีที่ผ่านมา

บันทึกกว่าร้อยฉบับในเวลาเกือบปีที่ผ่านมา

และบันทึกหลงหนึ่งฉบับจากเมื่อเกือบสามปีที่แล้ว

ทำให้ฉันตาสว่างเชียว

ว่ากันว่า เวลา คือ มิติ ที่สี่

ที่เรามองไม่เห็น

ทฤษฎีหนึ่งบอกว่า

ตัวตนของเราทับซ้อนอยู่ในห้วงเวลาที่เหลื่อมล้ำกัน

ในอีกมิติเวลาหนึ่ง

ฉันในตอนนี้อาจหลับไปแล้ว และกำลังฝันถึงใครบางคนอยู่

แต่เท่าที่ฉันมองเห็นได้ ตอนนี้ฉันยังไม่หลับ ไม่นอน

กลับไปที่เรื่องไดอารี่

มันเป็นความรู้สึกมีอำนาจและไม่มีอำนาจพิลึก

การได้ล้อเล่นกับเวลา

การเขียนไดอารี่เพื่อเป็นจดหมายถึงตัวเองในอนาคต

การได้อ่านไดอารี่ที่เป็นจดหมายจากตัวเองในอดีต

มันทำให้รู้ว่า

ทุกสิ่งจะผ่านไป

ไม่ว่าอารมณ์ไหน

ไม่ว่าเรื่องราวไหน

ไม่ว่าใคร

ไม่ว่าจะเป็นพายุ หรือ ลมหายใจ

เวลา เป็นคำที่มีพลัง จริงจริง

ฉันในวันนี้ เวลานี้ ความรู้สึกกลางกลาง หลังได้ทบทวน

และฉันชอบความรู้สึกนี้

แค่อยากให้ฉันในวันนั้น

จำความรู้สึกนี้เอาไว้

… จาก ฉันในวันนี้

ปล

จะตีสามแล้ว  ฉันจะไปนอนสักที

ปล่อยให้บันทึกทั้งหมดนี้มีที่อยู่ของมันในมิตินี้

=)