3.33 นาฬิกา -..-”

ใส่ความเห็น

จะชอบอะไรได้เท่าสครับบอีกมั้ยเนี่ย !

ใส่ความเห็น

=)

ใส่ความเห็น

]

07-06-2011
02.22
 สบายดี นอนไม่หลับ ,,, แต่ยังโอเค !!!

สงสัยต้องฟัง เพลงก่อนนอน ~~

คืนวันหนึ่งที่โลก…หลับใหล
จิตใจฉัน…ว่างเปล่า
อยู่กับเสียงเพลง…แผ่วเบา
ได้แต่คิดถึงบางคนที่แสนจะ…ห่างไกล

เพียงไม่นานก็จมลงอยู่ในภวังค์…ง่ายดาย
ราวกับมีอะไรทำให้ฉัน…เคลิ้มไป
แต่พอลืมตาก็มองเห็นเธอยืนอยู่….ในสายตา
สวยงามเกินกว่าจะ…อธิบาย
แสง…พร่างพราย
เธอเดินมา…ใกล้ๆกัน
สบตา…กัน
ฉันมองเธออยู่…นานเท่านาน
หัวใจเริ่ม…สั่น
ทุกสิ่งที่เราเป็นอยู่…นั้น
มันจริงหรือว่า…ฝันไป

มีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้นที่ทำฉัน…ให้ฝันดี
หากว่าฝัน…ชัดอย่างนี้
ก็อยากจะฝันเพื่อเห็นภาพนั้น…ตลอดไป

เพียงไม่นานก็จมลงอยู่ในภวังค์
…  ง่ายดายยยยย …

การเดินทางหา my space หลังที่ 17 :)

2 ความเห็น

(เรื่องไม่เศร้า…เรื่องธรรมดา ธรรมดาเหมือนชนเผ่าเร่ร่อนชาวมองโกเลีย 🙂 !!

ศุกร์ที่ 29 เมษายน 2554 ตัดสินใจย้ายอีกหน ก่อนจะไปจากที่เก่า ต้องหาที่ใหม่กันก่อน
นั่งลิสต์ว่าต้องการอะไรบ้างในพื้นที่ใหม่ที่จะอยู่เป็นเวลาหนึ่งปีต่อจากนี้
… แสง ลม น้ำ ต้นไม้ ….
จะเป็นที่ไหนไปได้อีกนอกจากที่ที่ไปประจำเวลาคิดอะไรไม่ออก
แม่น้ำเจ้าพระยา ! ย้ายไปอยู่ซะเลย จะได้ไม่ต้องเปลืองค่ารถบ่อยๆ 555

เริ่มการสำรวจหาพื้นที่จาก ท่าเรือข้ามฟากนี่ล่ะ เดินเอาเลย จะได้รู้พิกัด 
เริ่มเดินจาก พระจันทร์ ไปช้าง แถวนี้เคยถามไอคุณดิน มันบอกว่า มีแต่วัดกับบ้านพักทหาร
ถ้าอยากอยู่ต้องเลือกว่าจะอยู่กับพระหรือทหาร 555 แต่ก็ไม่เชื่อ ต้องมาดูเองก็ไม่มีจริงๆเว้ยย

ข้ามฟากด้วยความผิดหวังไม่ได้ที่อยู่ใกล้ๆม.ศิลปากรที่เคยอยากเข้า  ไม่เป็นไร
มาต่ออีกฝั่งที่ วัดระฆัง เดินเลาะไปวังหลัง ผ่านโรงละครภัทราวดี แถวนี้ห้องเยอะ บรรยากาศถูกจริต
มีบ้านไม้ ตรอกซอกซอย หมา ต้นไม้ใบหญ้า ลมแรง แต่ห้องที่เห็นน้ำไม่ว่างงง อร๊ายยย

เดินไปเจอบ้านไม้หลังนึงสวยมาก มีต้นตีนตุ๊กแกเกาะเต็มไปหมด เห็นแล้วเพ้อออ จนลืมถ่ายรูป
ลองกูเกิ้ลหารูปดู ประมาณนี้เลย บ้านไม่ร้างด้วยยย

เดินร้อนนๆ หมดแรง โฮกกกก  ยังไม่ได้ไป ท่ารถไฟ กับ พระปิ่นเกล้า ไม่ไหวแล้ววว ไว้รอบหน้า
แวะกินไก่ย่างร้านประจำที่ตลาดวังหลัง แล้วแว้บบบมานั่งมุมเย็นโล่งริมน้ำ ใต้โถงคณะพยาบาลศิริราช

นั่งปฏิบัติการเปรียบเทียบราคาและคุณสมบัติของแต่ละห้องที่ไปถามมา
น่าจะได้ห้องแถวๆบ้านหลังที่มีต้นตีนตุ๊แก ว่ามั้ยณัฐกาญจน์ !!

นั่งมองไปอีกฟากของเจ้าพระยา เห็นบ้านไม้ริมน้ำ ทาสีเหลืองเขียวอยู่หลังนึง มู่ลี่สีขาว
ไม่มีบานประตู เท่าที่เห็น มีแต่มู่ลี่ กับหน้าต่างที่มีผ้าขึงไว้ ระเบียงหน้ากว้างของบ้านติดน้ำทั้งหมด
มีบันไดไม้ลงไปเป็นท่าน้ำเล็กๆ ตามกันสาดมีไม้แขวนเรียงเต็มไปหมด เป็นม่านต้นไม้
ถ่ายรูปไม่เห็นไกลเกิ๊นนนน เสียดาย ก๊อปรูปคนอื่นไว้ก่อน เดี๋ยวตะลุยถ่ายรอบหน้า


นั่งมองก็จินตนาการว่า ตัวเองกำลังเจียวไข่อยู่ในบ้าน ขณะกำลังฟังเพลง นายไข่เจียว ของเฉลียง
ไข่เจียวหมูยอ น้ำปลาตราปลาหมึก ข้าวสวยนิ่มๆๆ อ๊ากกก หอมมมม ระหว่างกำลังเพ้อ
มีผู้ชายใส่กางเกงบ๊อกเซอร์ตัวเดียวเดินออกมาจากมู่ลี่สีขาว ถืออะไรซักอย่าง ทำท่าทำทางคุ้นๆ
ผู้ชายคนนั้นกำลังจะตกปลา สงสัยจะเอาไปทอดกินกับไข่เจียววว 555
มองคนนั่งตกปลาอยู่ริมตลิ่งบ้านตัวเองใจกลางกรุงเทพวิวแม่น้ำเจ้าพระยา อร๊ายยยยยยย อิจฉา T.T
อยากจะนั่งเรือข้ามฟากไปช่วยทอดปลา 555 (อันนี้ก็พร่ำเพ้อ)
ที่จริงอยากจะไปหาห้องแบ่งเช่าอยู่แถวน้าน ถ้าไม่ติดว่าเป็นผู้หญิงคนเดียว -..-”

เห้อ พอได้เห็นคนที่ไม่รู้จักใช้ชีวิตแบบที่เราฝันนี่มัน เป็นความรู้สึกแปลกๆที่อธิบายไม่ได้
อิจฉาน่ะแหละ 55

จะฟังเพลงเพราะขนาดไหนนะ
ในบ้านหลังนั้น
เวลาเย็นๆ ไอน้ำเย็นๆ ลมเย็นๆ แดดเย็นๆ ต้นไม้สีเขียวเย็นๆ
มีเธอใจเย็นๆนั่งอยู่ข้างๆอีกคน


ลมเย็นๆพัดมาโดนหน้า ตื่นจากฝันกลางวัน แหงนหน้ามอง โถงโล่งๆเพดานสูงๆแบบนี้ ดีจัง


ลมแรงขนาดรากไม้ยังปลิวไปกับลม ดีนะที่เป็นรากอากาศ ปลิวได้ไม่ตายยย 😀


ทางเชื่อมตึกนี้ น่าจะเปิดให้เช่าอยู่ได้นะ นี่มันห้องในฝันชัดๆ ลอยอยู่สูงๆ มีแสง ลม น้ำ ต้นไม้ T.T


วันนี้ใกล้น้ำสุดได้แค่นี้แหละนะ


little yellow flowers,,, you’re the best


broken chairs ดู๊ดูล้มอยู่ได้เศร้าเหงามาก รับน้ำหนักใครเค้าไม่ไหวแล้วก็หมดประโยชน์ น่าสงสารจริงเธอ 


อืม เห้ยย ใบไม้ที่รักของช้านนนนน มาอยู่ตรงนี้ได้ไง


ใช่จริงๆด้วย


ซูมมมม ใช่จริงด้วย
ต้นส้มกบที่รัก ใบประกอบรูปหัวใจสามใบ สีเขียวอ่อนแก่ไล่สี ขึ้นตามกำแพง กองหิน
ใกล้บริเวณแหล่งน้ำ หรือที่ชื้นแฉะ เลื้อยเรื่อยเปื่อยตามใจ เป็นวัชพืชที่น่ารักที่สุด
ต้นแก่จะมีดอกสีเหลืองขนาดเล็ก ดอกกลีบเล็กๆห้ากลีบ โอยยย เสียดายไม่ได้เห็นดอก 
ต้นนี้บางคนเรียกโคลเวอร์เมืองไทย คล้ายๆผักแว่น แต่น่ารักกว่าผักแว่นนน 
ปอลอ เดี๋ยวขึ้นห้องใหม่ จะมาแอบจกไปปลูกริมระเบียงนะจ๊ะ รอก่อนนะเธอออออ 😀 


วันนี้สอย artl4ld มา ปกนี้ถูกใจถูกที่ถูกเวลาจริ๊ง

สุดท้าย ให้ lucky charm สีฟ้าเหลือง ช่วยนำทางพาไปเจอห้องที่ถูกใจ
ห้องที่ได้มองเห็น ฟ้า น้ำ พระอาทิตย์ พระจันทร์ ทุกวันจันทร์ถึงอาทิตย์ ทีเถ๊อะ !!!

จบวันนี้ ด้วยเพลง นายไข่เจียว อูกูเลเล่คัพเวอร์ พร้อมสาธิตทำไข่เจียว อร๊ายย คิดได้ไง 😀

a day in a gallery : Contradiction (Street ‘n Academic art) On the Wall

ใส่ความเห็น

ในสวนส่วนตัว

ใส่ความเห็น

สวนสาธารณะบางที
ในบางเวลา
ก็มีแค่เราคนเดียวที่ยังนั่งอยู่
แค่รอเวลานิดหน่อย
ก็ได้ครอบครองสวนส่วนตัวแล้ว


ฉันชอบสวนสาธารณะ พอพอกับที่ชอบเรือข้ามฝากแม่น้ำเจ้าพระยา
มันเป็นพื้นที่ชนิดเดียวกัน
พื้นที่ที่ผืนดินเชื่อมกับแผ่นน้ำ
รอยต่อที่ทำหน้าที่ทั้งเชื่อมและกั้น
ในขณะที่ยังคงเป็นส่วนเดียวกันเสมอ

ในบางเวลาที่ฉันรู้สึกหลุดออกจากระบบ
เหงาอย่างร้ายกาจท่ามกลางผู้คน
ฉันมาที่นี่เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของดินและน้ำ

ในเวลาที่ฉันรู้สึกหนักและคับในตัวเอง
เหมือนจะแตกออกจากข้างใน
ฉันมาที่นี่เพื่อให้รู้สึก
ถึงความเล็กน้อยอย่างไร้สาระในการมีอยู่ของอัตตาฉัน

ในเวลาที่เวลาทำร้ายฉัน
ด้วยความเร็วในความเปลี่ยนแปลงของเรื่องราวที่ฉันไม่อาจควบคุม
ฉันมาที่นี่เพื่อฆ่าเวลาให้ตายลงอย่างเชื่องช้า
ฉันมาเพื่อนิ่งให้ถึงที่สุดเพื่อหยุดความหมายของเวลา

ในเวลาหนึ่งเหมือนบางอย่างไม่มีอยู่จริง
ฉันต้องหาทางมาที่นี้
มาเพื่อเห็นว่าลมมีอยู่จริง
ที่บนผิวของแผ่นน้ำนั่นไง
การปรากฎตัวของลม
สายน้ำที่เคลื่อนไหวทำให้ฉันเชื่อในการมีอยู่ของลม

จิ้งหรีดแห่งเมืองสีเทา พร้อม!!!

ใส่ความเห็น

จิ้งหรีดแห่งเมืองสีเทา : วันว่าง @ ตรัย ภูมิรัตน

คิดถึงวันวาน
วันว่างไร้แก่นสาร
วันที่ได้ไปเที่ยวไกลไกล
ได้ไปยืนอยู่ในที่กว้างกว้าง
สุดลูกหูลูกตา
แหงนคอมองท้องฟ้าลึกไร้ขอบเขต
หายใจได้ลึกสุดปอด
หัวใจเบา ไร้สิ่งกังวล
มองฟ้าเปลี่ยนสีไปเรื่อยเรื่อย… (นึกถึงคลิปเพลงพร้อมของสครับบ เอาซะหน่อย)

เผลอ
ฉันกับเธอ
เรา
ก็ผ่านมาหลายปี
เห็น
เรื่องร้ายเรื่องดี
พอดีแล้ว

โลกมัน จะกว้าง  เท่าไหร่
กว้างเกินไป  กว่าใจ  รึเปล่า
ถึงปลายจุดหมาย ของเรา
นั้นต้องเดินอีกไกล สักแค่ไหน

เธอเป็นเหมือน ใครสักคน ที่เดินร่วมทาง
ออกไปหา วันที่ดี ลมที่คุ้นเคย
อยากให้รู้  วันที่เรา ต้องมีน้ำตา
ถ้าเธอพร้อม ยอมรับฉัน
เรื่องที่แล้ว แล้วมา
เมื่อเราพร้อม
แค่อภัยอีกครั้งนึง

หวาน    ขม    ผสม    จนเป็น    เรา    วันนี้

โลกมันจะกว้าง  เท่าไหร่
กว้างเกินไป  กว่าใจ รึเปล่า
ถึงปลายจุดหมาย ของเรา
นั้นต้องเดินอีกไกล สักแค่ไหน

เธอเป็นเหมือน ใครสักคน ที่เดินร่วมทาง
ออกไปหา วันที่ดี ลมที่คุ้นเคย
อยากให้รู้ วันที่เรา ต้องมีน้ำตา
ถ้าเธอพร้อม ยอมรับฉัน เรื่องที่แล้ว แล้วมา
เมื่อเราพร้อม มาเริ่มกันใหม่

~~~   ฉื่อ ดึ้ด ฉือ        ชือ ดึ้ด ชือ           ดือ ดึด         ชึด ชือ
ฉื่อ ดึ้ด ฉือ        ชือ ดึ้ด ชือ           ดือ ดึด         ชึด ชือ
โอ๊ะ โอ
โอ๊ะ โอ
โอ๊ะ โอ
น้า นา นา น้า น้า นา นา ~~
 
เธอเป็นเหมือน  ใครสักคน  ที่เดินร่วมทาง
ออกไปหา  วันที่ดี ลมที่คุ้นเคย
อยากให้รู้  วันที่เรา ต้องมีน้ำตา
ถ้าเธอพร้อม  ยอมรับฉัน เรื่องที่แล้ว แล้วมา
เมื่อเราพร้อม มาเริ่มกันใหม่

ให้ฉันได้ทบทวนวันที่ผ่าน
ให้เราได้ลบเลือนวันที่ห่างไกล
พรุ่งนี้ มันจะเป็นอย่างไร
เริ่มกันใหม่
เริ่มกันใหม่
เริ่มกันม้ายยยยย

🙂

Older Entries